Παρέα με την Μάουρα Ρομπέσκου μιλήσαμε για το ''γάτο Μιάου-Ρα, Το σχολείο είναι σούπερ!''

 Συνέντευξη

Εμείς θα μιλήσουμε για το «γάτο Μιάου- Ρα, Το σχολείο είναι σούπερ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κομνηνός. Ας ξεκινήσουμε.

Μάουρά μου, καλωσόρισες στο blog μου.

1.Θα ήθελα να μας πεις λίγα πράγματα για σένα με σκοπό να σε γνωρίσουμε καλύτερα.

 Όπως λέω πάντα, αρχικά είμαι μαμά τεσσάρων παιδιών και γιαγιά έξι εγγονών που με χαρά μεγαλώνω. Για χρόνια δούλευα σε λογιστήριο. Σταμάτησα όταν ανέλαβα να μεγαλώσω τον πρώτο μου εγγονό πριν σχεδόν 22 χρόνια. Την τελευταία πενταετία κάνω μαθήματα δημιουργικής γραφής με διαφορετικούς και εξαιρετικούς δασκάλους.

 

2.Τι σημαίνει για εσένα η συγγραφή και πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το παραμύθι;

 

Για χάρη των μωρών μου σκάρωνα ιστορίες για να τα νανουρίσω, πολύ καιρό πριν αποφασίσω να αρχίσω να γράφω. Είχα και άλλες τόσες ιστορίες για να απασχολώ το μυαλό μου όταν περίμενα στις ουρές, τον καιρό που δούλευα ή στην κίνηση.

Ξεκίνησα να γράφω ένα μυθιστόρημα και ταυτόχρονα άρχισα και ένα παραμύθι. Καταπιεσμένες ιστορίες απαιτούσαν την προσοχή μου. Μάχονταν για να πάρουν την πρώτη θέση.

 

3.Θα ήθελες να μας δώσεις μια μικρή γεύση από το «ΓΑΤΟ ΜΙΑΟΥ-ΡΑ, ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥΠΕΡ!»;

 

Η Μίκα δεν είχε κοιμηθεί όλη την νύχτα. Όταν όμως η μαμά της, άνοιξε την πόρτα εκείνη έκλεισε τα μάτια της σφιχτά. Δεν ήθελε να σηκωθεί.

«Σήκω Μίκα! Ήρθε η μεγάλη μέρα. Σήμερα είναι η πρώτη μέρα που θα πας σχολείο. Μεγάλωσες πια».

Εκείνη όμως δεν ήθελε να μεγαλώσει. Της άρεσε που έμενε στο σπίτι. Τι και αν τα μεγαλύτερα αδέλφια της γύριζαν χαρούμενα από το σχολείο. Εκείνη φοβόταν. Κουλουριάστηκε στο κρεβάτι της. Μάζεψε τα πόδια της. Έτσι θα φαινόταν πιο μικρή και ίσως η μαμά την άφηνε να μείνει εκεί, μαζί της.

 

 4. Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γράψεις το συγκεκριμένο παραμύθι;

Ο γάτος Μιάου-Ρα θα είναι μία σειρά παραμυθιών. Η αρχική ιδέα για τον χαρακτήρα, ήρθε κατά την διάρκεια σεμιναρίου από το Αλάτι με εισηγητή τον Θεοφάνη Θεοφάνους που ονομαζόταν «Ο δρόμος της γάτας» και γράφαμε γατοϊστορίες.  Ο Μιάου-Ρα είναι ένας αιγυπτιακός γάτος, δύστροπος, περήφανος και αυταρχικός. Παρόλα αυτά όμως έχει την φήμη σοφού γάτου ανάμεσα στις γατοοικογένειες κι έτσι στρέφονται σε εκείνον σε κάθε τους πρόβλημα. Στην πρώτη του ιστορία «Το σχολείο είναι σούπερ» θα δώσει την λύση για τα μικρούλια γατάκια που φοβούνται να αφήσουν το σπίτι και την αγκαλιά της μαμάς τους για να πάνε για πρώτη φορά στο σχολείο.

Οι επόμενες ιστορίες του όμως θα αφορούν και λίγο μεγαλύτερα παιδιά όπου θα μπορέσω να αναφερθώ σε πιο περίπλοκα θέματα, όπως η φιλοζωία, η κλιματική αλλαγή κλπ. Σε αυτές τις ιστορίες τα παιδιά θα γνωρίσουν και κάποιους από τους θεούς της Αιγυπτιακής μυθολογίας.

 

5. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλεις να στείλεις μέσω του παραμυθιού σου στα παιδιά;

 Εκτός από εκείνο που γράφεται και στον τίτλο, δηλαδή πως το σχολείο είναι σούπερ, θα ήθελα να πω πως πρέπει να τολμούν, να δοκιμάζουν νέα πράγματα, γιατί η μαμά πάντα ξέρει τι είναι το καλύτερο για το παιδί της. Να μην φοβούνται να μπουν σε νέες περιπέτειες γιατί όσο τρομερές και αν δείχνουν στην αρχή μπορεί να αποδειχτούν θαυμαστές στην πορεία.

 

6. Θα ήθελα να μου πεις κάτι που δεν γνωρίζει ο αναγνώστης για σένα.

 Αν και πιστεύω πως είμαι ανοιχτό βιβλίο, ίσως δεν φαίνεται πως είμαι αρκετά ντροπαλή, πως ό,τι κάνω το κάνω με μεγάλο πάθος και αφοσίωση και δουλεύω πολύ για να είμαι σίγουρη πως αυτό που θα βγάλω προς τα έξω είναι όσο το δυνατόν καλύτερο.

 

7. Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια;

 Δουλεύω μία ντετεκτιβική παιδική ιστορία, ένα μυθιστόρημα, την δεύτερη ιστορία του Μιάου-Ρα και την τρίτη του βασιλιά Χταπόδαρου που κυκλοφορεί και αυτός από τις εκδόσεις Κομνηνός και είναι εικονογραφημένο όπως και ο Μιάου-Ρα από την ταλαντούχα Χρύστα Δημαρέλου.

 

8. Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους μικρούς αναγνώστες;

 Να διαβάζουν παραμύθια γιατί μέσα από τις ιστορίες μπορούν να δουν μια διαφορετική όψη των πραγμάτων. Ακόμη και τα μικρότερα μπορούν καθώς τα παιδιά με την αστείρευτη φαντασία τους δεν ακούν μόνο το παραμύθι, αλλά ζουν μέσα στο μυαλό τους την ιστορία. Μπαίνουν στην θέση του ήρωα κι έτσι μπορείς να πεις πως εισπράττουν τα μηνύματα βιωματικά.

 

9. Πώς μπορεί ο αναγνώστης να επικοινωνήσει μαζί σου;

 Instagram: Robescou_Maoura

Facebook :  Μάουρα Ρομπέσκου -τα βιβλία μου

  

10. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;

 Μην πάθουν τίποτα τα παιδιά μου μικρά και μεγάλα. Αυτός είναι το μεγάλο άγχος μου. Όλα τα άλλα μπορώ να τα αντιμετωπίσω.

 

11. Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία;

 Ο άρχοντας των δακτυλιδιών, όχι όχι ο Χάρι Πότερ, όχι όχι, Άβαταρ, όχι όχι, χαχα δεν μπορώ να διαλέξω και είναι και άλλες που μου έρχονται στον νου.

 

Καλοτάξιδα τα βιβλία σου, Μάουρά μου. Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που διέθεσες!

Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις.

Παρέα με τη Βάσια Καραολάνη και τον ''Ξεχωριστό γατούλη''

 

Συνέντευξη

Η Βάσια Καραολάνη γεννήθηκε και ζει στη Ρόδο. Είναι παντρεμένη

και μητέρα δύο παιδιών. Έχει σπουδάσει Δασοπονία στο ΤΕΙ Λαμίας και Μουσική

στο Ελληνικό Ωδείο. Αγαπά πολύ τα παιδιά, τα Χριστούγεννα και τα βιβλία.

«Η χριστουγεννιάτικη περιπέτεια του Μαξ» είναι η πρώτη της παιδική ιστορία που

εκδόθηκε και το δεύτερο παιδικό της βιβλίο είναι «Ένας ξεχωριστός γατούλης». Κυκλοφορούν και τα δύο από τις εκδόσεις Κομνηνός.

Εμείς θα μιλήσουμε για τον Ξεχωριστό Γατούλη. Ας ξεκινήσουμε.

-Βάσια μου, καλωσόρισες στο blog μου.

-Μαρία μου, καλώς σε βρήκα! Ευχαριστώ για την πρόσκλησή σου να μιλήσω για τα βιβλία μου και για μένα. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία στο blog σου!

 1.Τι σημαίνει για εσένα η συγγραφή και πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το παραμύθι;

Η συγγραφή για μένα είναι ένας τρόπος έκφρασης και δημιουργίας. Αποτελεί ένα μέσο όπου τόσο ο συγγραφέας, όσο και ο αναγνώστης, μπορεί να ταξιδέψει σε έναν κόσμο είτε φανταστικό, είτε που να σχετίζεται με την πραγματικότητα.  Μέσα από τη συγγραφή μπορούμε να αναπτύξουμε μια ιδέα, όπου ο αναγνώστης να μπορέσει να αποφορτιστεί από την πίεση της καθημερινότητας,  να διασκεδάσει, να προβληματιστεί, ίσως να του δοθεί και μία λύση σε κάτι που τον απασχολεί. Στην περίπτωση του παραμυθιού, πολλές φορές δίνει έμπνευση για δημιουργία ή αν το παραμύθι έχει διδακτικό χαρακτήρα, το παιδί λαμβάνει ένα μήνυμα . Το μόνο σίγουρο είναι πως αποτελεί ένα μέσο έκφρασης αλλά και φαντασίας  και για τις δύο πλευρές.
Πώς αποφάσισα να ασχοληθώ με το παραμύθι; Συνηθίζω τα βράδια να διαβάζω παραμύθια στα παιδιά μου. Είναι μια συνήθεια που μας αρέσει  απ’  όταν τα παιδιά μου ήταν πολύ μικρά. Μια βραδιά, λοιπόν, μού ζήτησαν να τους πω μια δική μου ιστορία, ένα δικό μου παραμύθι. Έπλασα μέσα σε λίγα λεπτά μια πλοκή που περιείχε περιπέτεια. Τη λάτρεψαν αμέσως. Την άκουσαν με απίστευτη προσοχή. Και αφού ζητούσαν πολύ συχνά να τους λέω την ιστορία αυτή, τότε σκέφτηκα να τη γράψω και να την εκδώσω. Αυτή ήταν «Η χριστουγεννιάτικη περιπέτεια του Μαξ», το οποίο είναι και το πρώτο μου βιβλίο, σε εικονογράφηση από την Λάουρα Φραχόλι.
Μέχρι τότε έγραφα κείμενα, αλλά τα έκρυβα στο συρτάρι. Τα παιδιά μου ήταν η αιτία να οδηγήσω την ιστορία μου σε έκδοση.

2.Θα ήθελες να μας δώσεις μια μικρή γεύση από τον «ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΓΑΤΟΥΛΗ»;

Το παραμύθι του Γκριζοασπρούλη, του ξεχωριστού γατούλη, εκτυλίσσεται στον χώρο του σχολείου, κυρίως. Του ήρωα μας, δεν του αρέσει να κυνηγάει έντομα, αλλά να ζωγραφίζει. Αυτό τον χαρακτηρίζει διαφορετικό από το σύνολο των συμμαθητών του. Όταν η γατοδασκάλα ενημερώνει τους μαθητές της ότι θα εξασκηθούν στη φύση, στο κυνήγι των εντόμων, ο γατούλης μας νιώθει άσχημα, αφού ακούει τους συμμαθητές του να μιλάνε  υποτιμητικά γι’ αυτόν.  Αν οι συμμαθητές του αποδεχτούν τη διαφορετικότητα του Γκριζοασπρούλη ή όχι, αλλά και τον ρόλο που παίζει η οικογένεια και το σχολείο στην υπόθεση αυτή,  θα τα μάθετε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου!
Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να αναφέρω την εικονογράφο του παραμυθιού, την εξαιρετική Βιβή Μαρκάτου, που έχει εικονογραφήσει με μοναδικό τρόπο το βιβλίο και έχει αναδείξει κάθε χαρακτήρα μέσα από την τέχνη της . Την ευχαριστώ, που συνεργάστηκε με τα παιδιά μου, ώστε να διαμορφώσουν μαζί τους ήρωες του βιβλίου.
Ευχαριστώ πολύ επίσης και τις εκδόσεις Κομνηνός, που στηρίζουν τα συγγραφικά μου βήματα.

3. Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γράψεις το συγκεκριμένο παραμύθι;

Κατά τη διάρκεια επισκέψεών μου σε σχολεία του νησιού μου, με την ιδιότητα της συγγραφέως, γνώρισα μερικά παιδιά στο φάσμα του αυτισμού. Το θέμα με ευαισθητοποίησε αμέσως και ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάτι για τα παιδιά αυτά. Τα παιδιά όλα, ανεξαιρέτως, αξίζουν ένα καλύτερο αύριο και μια ίση αντιμετώπιση από το περιβάλλον τους. Είτε ανήκουν στο φάσμα, είτε είναι διαφορετικά με κάποιον τρόπο, είτε μεγαλώνουν με κάποιες ιδιαιτερότητες, είναι πλάσματα που χρειάζονται την αγάπη όλων μας. Τα παιδιά αποτέλεσαν την πηγή έμπνευσης μου.

4. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλεις να στείλεις μέσω του παραμυθιού σου στα παιδιά;

Το πρώτο μήνυμα που θα ήθελα να στείλω στα παιδιά, είναι να βρίσκουν το θάρρος να εκφράζονται ελεύθερα και να κυνηγούν τα όνειρά τους.
Το δεύτερο μήνυμα το έχουν μέσα τους. Είναι η αγάπη. Και μέσα από αυτήν ξέρουν ότι μπορούν να δεχτούν κάθε παιδί όπως είναι. Εμείς αυτό που οφείλουμε να θυμίζουμε στα παιδιά, είναι πως όλοι μας είμαστε ξεχωριστοί αλλά και όλοι ίσοι.
Άλλωστε, τα παιδιά είναι το μέλλον και έχουμε την υποχρέωση να αναδείξουμε τον καλύτερο εαυτό τους.

5. Θα ήθελα να μου πεις κάτι που δεν γνωρίζει ο αναγνώστης για σένα.

Είμαι ένας άνθρωπος της καθημερινότητας. Εργάζομαι, διαβάζω, γράφω πολύ, μου αρέσει να ακούω μουσική, να μαγειρεύω, να φροντίζω την οικογένειά μου, να συζητάω  με τις φίλες και με τους φίλους μου. Θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου ονειροπόλα, αισιόδοξη. Δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς στόχους και όνειρα. Αγαπώ πολύ τα παιδιά, τα βιβλία, τους ανθρώπους, τα ταξίδια και τα Χριστούγεννα. Τέλος, θέλω να ονειρεύομαι έναν κόσμο με λιγότερη βία, περισσότερη ανθρωπιά και κατανόηση στον συνάνθρωπο και μου αρέσει να ψάχνω την καλή πλευρά των ανθρώπων .

6. Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια;

Συνεχίζω να γράφω παιδικές ιστορίες και θα ήθελα να τις δω όλες σε βιβλία, στο μέλλον.  Ωστόσο, γράφω κείμενα στα τεύχη του ηλεκτρονικού περιοδικού των εκδόσεων Κομνηνός και συμμετέχω σε παιδικά συλλογικά βιβλία των εκδόσεων Αλάτι.

7. Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους μικρούς αναγνώστες;

Να αγαπάνε τα βιβλία, να διαβάζουν, να παίζουν πολύ, να ζωγραφίζουν και να εκφράζονται ελεύθερα για όσα τους αρέσουν, για όσα αγαπούν, αλλά και για όσα απορούν.

8. Πώς μπορεί ο αναγνώστης να επικοινωνήσει μαζί σου;

Ο αναγνώστης μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω της σελίδας μου στο facebook:
«Βάσια Καραολάνη Παιδικά Βιβλία» με την εξής διεύθυνση: https://www.facebook.com/profile.php?id=61558347230037
Και μέσω instagram: vasia_karaolani

9. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;

Δεν έχω κάποιον φόβο. Προβληματίζομαι πολύ, όμως αρκετές φορές, με τις κοινωνικές συμπεριφορές. Ανησυχώ με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τις καταστάσεις. Θεωρώ ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν πιο εύκολα στην μεταξύ μας επικοινωνία, χωρίς ακρότητες. Θέλει δουλειά από όλες τις πλευρές, αλλά ευελπιστώ ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, ως προς το καλύτερο.

10. Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία;

Μου αρέσουν οι ρομαντικές ταινίες, οι χριστουγεννιάτικες, αρκετές παιδικές, κωμωδίες, ταινίες του ελληνικού σινεμά. Η αγαπημένη μου θα έλεγα πως είναι ο Τιτανικός. Παντρεύει το γεγονός της ύπαρξης  του πλοίου και του ναυαγίου, με τον μυθοπλαστικό έρωτα, με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία και φαντασία.

-Καλοτάξιδα τα παραμύθια σου, Βάσια μου. Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που

διέθεσες!

 -Κι εγώ σε ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου. Εύχομαι σε σένα και στους αναγνώστες μας υγεία και να κάνετε πράγματα που σας ευχαριστούν!

Παρέα με την Ελένη Καλλιατάκη και το παραμύθι της ''ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ΄΄

                                                           Συνέντευξη

Η Ελένη Καλλιατάκη γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου ζει και εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών, όπως επίσης συγγραφέας βιβλίων και θεατρικών που βρίσκουν εφαρμογή στην εκπαιδευτική πράξη. Είναι άτομο δραστήριο, βιβλιοφάγος, αισιόδοξη και αθεράπευτα εργασιομανής. Ονειρεύεται ένα πιο ανθρώπινο σύμπαν για όλα τα πλάσματα του κόσμου, κάνοντας την αρχή από τον εαυτό της και καλλιεργώντας αξίες στα παιδιά που θα οδηγηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Με την Ελένη θα συζητήσουμε για το παιδικό διήγημά της ΄΄ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ΄΄ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις iWrite.

Ελένη μου, καλωσόρισες στο blog μου. Διάβασα το διήγημά σου και είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να ρωτήσω. Ας ξεκινήσουμε.

 

1.Τι σημαίνει για εσένα  ΄΄συγγραφή΄΄ και πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το παιδικό διήγημα;

Αρχικά, σε ευχαριστώ πολύ για την τιμή που κάνεις! Είναι μεγάλη υπόθεση να σε αποδέχονται ως συγγραφέα μέσω του πρώτου βιβλίου σου!

Για μένα η συγγραφή είναι μαγεία! Είναι ο τρόπος που επικοινωνώ και εκφράζω τις ιδέες μου, αλλά κυρίως τα συναισθήματά μου με το παιδικό κοινό. Είναι το ξεδίπλωμα της σύνθετης σκέψης μου που προσπαθεί να βρει τρόπο να «μιλήσει» χωρίς φόβο και πάθος, για όλα όσα ο κόσμος διστάζει να πει στα παιδιά. Υπάρχει μια λανθασμένη άποψη, ότι δεν πρέπει να μιλάμε στα παιδιά μας για «δύσκολα θέματα» όπως για παράδειγμα την απώλεια, το θάνατο, διότι ίσως ο ευαίσθητος ψυχισμός τους επηρεαστεί, κι αυτό δεν είναι σωστό. Ως εκπαιδευτικός, αντιλαμβάνομαι ότι οι μαθητές μου αναζητούν πέρα από τη γνώση και τη βιωματικότητα στη μάθηση, την αλήθεια των πραγμάτων γύρω τους. Οπωσδήποτε, ο τρόπος προσέγγισης δεν είναι ο ίδιος όταν απευθύνεσαι σε παιδιά δημοτικού ή νηπιαγωγείου, με το να απευθύνεσαι σε ενήλικα άτομα που επικοινωνούν θεωρητικά εξίσου καλά με εσένα. Η επικοινωνία τοποθετείται σε διαφορετικά πλαίσια και με άλλους όρους διεξάγεται στο σύνολό της. Τα κριτήρια προσέγγισης του θέματος διαφοροποιούνται καθώς μπαίνουν στο επίκεντρο άλλοι παράγοντες: όπως η ηλικία, η εμπειρία- το βίωμα, η γνώση κλπ, οπότε εκ των πραγμάτων συμπεριφερόμαστε διαφορετικά.

Η συγγραφή, ωστόσο για μένα, είναι ο δρόμος προς την αναζήτηση της δικής μου εσωτερικής αλήθειας που θα ήθελα να γίνει αποδεκτή από το κοινό.

Όσο αφορά στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης σου, το παιδικό διήγημα και γενικά τα βιβλία που έχουν να κάνουν με παιδιά, είναι πιο κοντά στο αντικείμενό μου, καθώς το επάγγελμά μου είναι εκπαιδευτικός και βρίσκομαι συνεχώς σε επαφή με παιδιά διαφόρων ηλικιών. Γνωρίζω, πολύ καλά πώς σκέφτονται, συχνά, διαβάζω τη σκέψη τους- όπως τους λέω αστειευόμενη- και το μόνο βέβαιο είναι πώς δεν επιθυμούν τα ψέματα ή την απόκρυψη της αλήθειας, όσο «πικρή» κι αν είναι.

2.Θα ήθελες να μας δώσεις μια μικρή γεύση από την ιστορία του «ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ»;

Φυσικά,ναι!

Το βιβλίο αυτό δίνει την αφορμή για περισσότερη πληροφόρηση και έρευνα, στην ουσία, μας βάζει σε μια διαδικασία αναζήτησης και σκέψης για τη δωρεά οργάνων, τη διαδικασία και την αξία της, ώστε να είμαστε σε θέση να απαντήσουμε σε όποια απορία προκύψει. Επιπρόσθετα, δίνει απαντήσεις στα παιδιά αναγνώστες, μέσω του μικρού ασθενή, του Γιώργου, ο οποίος είναι αρκετά περίεργος να μάθει την αλήθεια και την αναζητάει με κάθε τρόπο. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν και κυρίως αντιλαμβάνονται τα ψέματα! ''Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα'', λέει ο Σαβόπουλος και έχει δίκιο. Μένει κάποιος να του την πει. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τον γιατρό του, τον Επιδέξιο κύριο Λι. Και πάνω σε αυτό θα ήθελα να απαντήσω σε μια ερώτηση που μου κάνουν συχνά ενήλικες: Γιατί ο γιατρός είναι ξένος κι όχι Έλληνας; Για να μην με παρεξηγήσουν οι γιατροί μας, θα αναφέρω ότι ο λόγος δεν ήταν προσωπικός.Ο ασθενής πρέπει να βλέπει τον γιατρό του, ως επιστήμονα που θα του παρέχει τις γνώσεις και την εμπειρία του, ανεξάρτητα από την εθνική του ταυτότητα, όπως ακριβώς κι ο εκάστοτε γιατρός, έχει δώσει όρκο να κάνει με τους ασθενείς τους.

Η υποστήριξη που δέχεται ο πρωταγωνιστής, από τους φίλους και συμμαθητές του, αποτυπώνεται με διάφορους τρόπους μέσα από ζωγραφιές, τραγούδι, μπλουζάκια που γράφουν το όνομά του, μέσα δηλαδή από ένα ατελείωτο κύμα συμπαράστασης. Οι συμμαθητές, συμβολίζουν το κοινωνικό σύνολο και οι ενέργειες των συμμαθητών αποτυπώνουν τις πράξεις προσφοράς κι αλληλεγγύης που κάνουμε ως κοινωνία στον τομέα αυτό.

Το μήνυμα του βιβλίου είναι αισιόδοξο, όπως άλλωστε κάθε παιδικό βιβλίο, οφείλει να μεταδίδει .

 

3. Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γράψεις το συγκεκριμένο διήγημα και πώς αποφάσισες να γράψεις για το συγκεκριμένο θέμα;

Ο μικρός Ραφαήλ, που έφυγε νωρίς από αυτόν τον κόσμο, παλεύοντας με την ασθένεια του, για 18 μήνες περίπου, αποτέλεσε την αφορμή να το γράψω, δίνοντας ωστόσο μια πιο αισιόδοξη εκδοχή ! Ήταν μάλιστα συμμαθητής του γιου μου, μόλις δέκα χρονών!

 4.Τι βαθμό δυσκολίας συνάντησες ως προς το συναισθηματικό κομμάτι κατά την συγγραφή του διηγήματός σου;

Η αλήθεια είναι ότι όταν έγραψα το συγκεκριμένο παιδικό διήγημα, ήμουν συναισθηματικά φορτισμένη, λόγω της «απώλειας» του μαθητή μας στο σχολείο όπου εργάζομαι. Δυστυχώς ο χαμός του συντάραξε συθέμελα την μικρή μας κοινωνία. Το βιβλίο το έγραψα χωρίς σκέψη, μέσα σε λίγες ώρες, δίνοντας έναν «εσωτερικό όρκο» στο παιδί που έφυγε, αλλά και σε κάθε νέο άνθρωπο που χάνεται πώς αν μπορούσα με μαγικό τρόπο να τον έφερνα ξανά στη ζωή, θα το έκανα!

 Μακάρι να υπήρχαν δεύτερες ευκαιρίες!!!

Μακάρι να γινόταν μέσω της συγγραφής!!!

Κι εκεί που συχνά απογοητεύομαι, μελαγχολώντας με τις σκέψεις μου, τα φωτεινά χαμόγελα των παιδιών έρχονται να απαλύνουν τη θλίψη! Αν κάτι μου δίδαξε η πορεία του βιβλίου αυτού, στον 1,5 χρόνο περίπου κυκλοφορίας του, είναι πως καταφέρνει να δώσει ελπίδα και αισιοδοξία, παρά την δυσκολία του εγχειρήματος!!!

 

5. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλεις να στείλεις μέσω του διηγήματός σου στα παιδιά;

Η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τα παιδιά ένα σημαντικό ζήτημα είναι ανάλογη της δικής μας στάσης απέναντι σε αυτό. Κι επειδή η αλήθεια του καθενός διαφέρει - και αυτό τις περισσότερες φορές διχάζει τα παιδιά, καθώς δεν υπάρχει ένας κοινά διαπραγματεύσιμος τρόπος παρουσίασης των καταστάσεων - είναι επιτακτική η ανάγκη να υπάρξει εκπαίδευση.

 Σχετικά με τον τρόπο προσέγγισης των δύσκολων εννοιών, υπάρχουν πολλές τεχνικές και εκπαιδευτικές εφαρμογές που θα μπορούσαν να συνεπικουρήσουν στο έργο μιας πιο οργανωμένης παρουσίασης από πλευράς εκπ/κών, όπως παράδειγμα μέσω του κουκλοθέατρου.

 Ο τρόπος που θα συμπεριφερθεί ένας μαθητής, απέναντι σε ένα τέτοιο ζήτημα, αρχίζει από την οικογένεια και τη στάση που κρατούν οι γονείς σε δύσκολα θέματα που τους αφορούν και συνεχίζει στο σχολείο και τη στάση που θα κρατήσει επίσης σε μία δύσκολη κατάσταση, τον τρόπο που θα χειριστεί δηλαδή η εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολό της, ένα μείζον ζήτημα. Με απλά λόγια, εξαρτάται από την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης στην παιδική μας ηλικία. Κρατήστε την λέξη «ενσυναίσθηση» , μερικοί ενήλικες δεν την κατανοούν καθόλου κι ας γνωρίζουν την σημασία της.

Το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου: « Μια αλλιώτικη καρδιά» έχει να κάνει με την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης όσο γίνεται νωρίτερα..

Το ζήτημα της «Δωρεάς οργάνων» θα πρέπει να «απασχολεί» τον άνθρωπο, ως θνητό ον, από την παιδική του ηλικία. Εκείνο όμως που θεωρώ σημαντικό, είναι να ανοίξει αυτή η συζήτηση ταμπού στα σχολεία, πάντα με διακριτικό τρόπο και σεβόμενοι τη διαφορετικότητα των θρησκευτικών ιδεολογιών των οικογενειών ή γενικά των όποιων πεποιθήσεων τους. Θεωρώ ότι είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει ενημέρωση αρχικά των εκπαιδευτικών –των οικογενειών των μαθητών, ολόκληρης της σχολικής κοινότητας και κυρίως του Υπουργείου παιδείας που με ένα σχέδιο εκπαιδευτικής αλλαγής και καινοτομίας για ένα καλύτερο Ευ Ζην, θα συμπεριλάβει την πιθανότητα κάποιος μαθητής μελλοντικά να γίνει δωρητής –δότης και κάποιος άλλος αποδέκτης στην ουσία αυτής της υπέρμετρης αγάπης και ύψιστης μορφής εθελοντικής προσφοράς.

Αξίζει να πληροφορηθούν οι νέοι στο σχολείο για την ιδέα της δωρεάς οργάνων ως κάτι που είναι πιθανόν να συμβεί στους ίδιους ή τα συγγενικά τους πρόσωπα. Όπως ακριβώς συζητάμε για μια άλλη οδυνηρή πραγματικότητα, εκείνη των τροχαίων ατυχημάτων (κυκλοφοριακή αγωγή και εκπαίδευση) που δυστυχώς ως χώρα κατέχουμε μια από τις πρώτες θέσεις κι ενημερώνουμε τους νέους να προσέχουν για να μη θρηνήσουμε άδικα θύματα στην άσφαλτο, έτσι ακριβώς θα πρέπει να ενημερώνουμε για την εθελοντική προσφορά ορισμένων ανθρώπων στα θέματα υγείας και ευζωίας. Κανείς δεν ξέρεις πότε και πώς μπορεί να μπει σε μια διαδικασία να χρειαστεί «βοήθεια» όπως ακριβώς κανείς δεν ξέρει πότε και πώς μπορεί να πάθει ένα τροχαίο ατύχημα. Και στις δύο περιπτώσεις ωστόσο το νόημα είναι το ίδιο και αφορά στην πρόληψη.

Αν επιθυμούμε να αλλάξει η κατάσταση απαιτείται αλλαγή. Η διάδοση της ιδέας αποτελεί την αρχή της δημιουργίας μιας ανώτερης κοινωνίας που νοιάζεται για τον συνάνθρωπο, συμμερίζεται τον πόνο του και συμβάλλει μέσα από εφικτές και ασφαλείς λύσεις στην βελτίωση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων που τη στερούνται. Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στη διάδοση αυτής της ιδέας …

 6. Θα ήθελα να μου πεις κάτι που δεν γνωρίζει ο αναγνώστης για σένα.

Είναι λίγο δύσκολη ερώτηση αυτή, καθότι το να μιλάω για τον εαυτό μου είναι από μόνο του ένα θέμα!!!Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και ακόμη κι όταν απογοητεύομαι βρίσκω τρόπους να μιλάω στην «Ελένη», να την παρηγορώ, να της δίνω ελπίδα!

Συχνά της λέω, πως έχει δικαίωμα κι εκείνη να κάνει λάθος και πως το κυνήγι της τελειότητας είναι άτοπο, γιατί απλούστατα ο κόσμος μας δεν είναι τέλειος. Είμαι εργασιομανής, δοτική, όμως τώρα τελευταία μαθαίνω να λέω και τη λέξη «ΟΧΙ» .

Αν κάτι πρέπει να γνωρίζει κανείς για μένα είναι ότι έχω ισχυρή ενέργεια, χαμογελάω κόντρα στα προβλήματά μου και συνεχίζω…

 7. Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια;

Έχω γράψει αρκετά βιβλία, από πολύ νωρίς. Είμαι όμως άνθρωπος που δεν βιάζομαι! Για μένα καθετί με το οποίο καταπιάνομαι γίνεται με προσωπικό κόπο και αγώνα. Το βιβλίο είναι σαν το παιδί που γεννιέται, μέχρι να μπορέσει να σταθεί στα πόδια μόνο του, απαιτείται χρόνος. Κι εγώ γνωρίζω από παιδιά, έχω άλλωστε τέσσερα!

Ξέρω, ότι κάποια βιβλία μου είναι ανατρεπτικά και θα συζητηθούν σε βάθος χρόνου, όμως πρέπει πάντα να είναι ώριμη και η κοινωνία για να εισπράξει το μήνυμα του εκάστοτε βιβλίου!!!Θέλω να πιστεύω ότι στο μέλλον θα γνωρίζουν όλοι για την «Αλλιώτικη καρδιά» μου.

 8. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Η απώλεια της συνείδησης μου, για οποιοδήποτε λόγο, η μη αναγνώριση της ταυτότητας του εαυτού με τρομάζει! Το να ξέρουν όλοι οι άλλοι για εσένα, αλλά εσύ να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου! Το Αλτσαχάιμερ είναι ο μεγάλος φόβος μου λόγω κληρονομικότητας!!!

 9. Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους μικρούς αναγνώστες;

Να πάρουν το βιβλίο και να το διαβάσουν προσεκτικά μαζί με τους γονείς τους!!!Να τολμήσουν να κάνουν απορίες και να δεχτούν απαντήσεις. Να μη διστάζουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να ξέρουν πως στη ζωή μας είναι ωραίο να νιώθουμε τα συναισθήματά μας,  στο έπακρο, γιατί απλούστατα αυτό σημαίνει πως είμαστε ζωντανοί.

 10. Πώς μπορεί ο αναγνώστης να επικοινωνήσει μαζί σου;

Μπορεί να μου στείλει μήνυμα στο Fb στο όνομά μου eleni kalliataki  και στο email  μου  elenikalliataki@gmail.com.  Πάντα απαντάω στα μηνύματα αρκεί να τηρούνται οι προϋποθέσεις του σωστού  διαλόγου!!!

 

Καλοτάξιδο το παιδικό διήγημά σου, Ελένη μου. Σε ευχαριστώ πολύ  για το χρόνο που διέθεσες!

Σε ευχαριστώ από καρδιάς, γι’αυτή την συνέντευξη! Είναι σπουδαίο το έργο σου! Εύχομαι σε εσένα και τους αναγνώστες σου τα καλύτερα!!!

Παρέα με την Ελένη Παναγίδου και την κυρία Ευγενία

 

Συνέντευξη

Η Ελένη Παναγίδου γεννήθηκε στην Κύπρο. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στην Αθήνα, όπου και κατοικεί μόνιμα εκεί. Είναι παντρεμένη και μητέρα πέντε παιδιών. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της γράφει κι αυτός είναι ο τρόπος που παραμένει κι αυτή παιδί. «Η κυρία Ευγενία και το βάζο της ευγένειας» είναι το πρώτο της βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ, ενώ το «Γιατί το ’σκασες μπαλίτσα;» είναι το δεύτερο παιδικό της βιβλίο, χριστουγεννιάτικο, που κυκλοφορεί κι αυτό από τις εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ.

 

Ελένη μου, καλωσόρισες στο blog μου.

Μαρία μου καλώς σε βρήκα και σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.

 

1.Τι σημαίνει για εσένα η συγγραφή και πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το παραμύθι;

 Το να γράφω είναι ο τρόπος ζωής μου. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ μία μέρα μου χωρίς να γράψω έστω και κάτι μικρό οπουδήποτε. Σε σημειωματάρια, στο κομπιούτερ, στο κινητό, μέχρι και σε αποδείξεις… Γράφω σημαίνει ζω, αναπνέω, είμαι καλά!

Το παραμύθι ήταν για μένα μονόδρομος αφού ως μαμά πέντε παιδιών έχω σκαρφιστεί παραμύθια για τα πάντα! Για το φαγητό, το μπάνιο, τις διακοπές, το σχολείο, το παιχνίδι…

 

2.Θα ήθελες να μας δώσεις μια μικρή γεύση από την «κυρία Ευγενία και το βάζο της ευγένειας»;

Θα μου επιτρέψετε να σας διαβάσω το οπισθόφυλλο:

“Η κυρία Ευγενία φτιάχνει νόστιμα γλυκά

και τα έχει στης κουζίνας τα ραφάκια σε σειρά.

Ένα από όλα τα βαζάκια μέσα δεν έχει γλυκό

είναι εκεί καλά κρυμμένο ένα μεγάλο μυστικό.

Δίπλα στο μικρό της σπίτι ζει ο κύριος Ζαχαρίας

όλοι όμως τον φωνάζουν Ζαχαρίας ο φασαρίας.

Η κυρία Ευγενία τον κερνάει απ’ τα γλυκά

τίποτα όμως δεν του αρέσει ούτε καν τα παγωτά.

Θέλει λέει να δοκιμάσει απ’ το μυστικό βαζάκι.

Σκαρφαλώνει να το φτάσει και…

Άραγε θα τα καταφέρει ο κύριος Ζαχαρίας να φτάσει το βαζάκι με το μυστικό γλυκό; Κι αν ναι, θα το ανοίξει; Και τι θα έχει μέσα;

3. Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γράψεις το συγκεκριμένο παραμύθι;

Πηγή έμπνευσης για το συγκεκριμένο παραμύθι ήταν η μικρή μου κόρη η οποία είναι ένα πολύ ευγενικό παιδάκι. Όταν ήταν πιο μικρή, και μόλις έμαθε τις λέξεις ευχαριστώ, παρακαλώ τις επαναλάμβανε συνέχεια τόσο χαριτωμένα που ακούγοντάς την σκεφτόμουν ότι ένα παιδί έχει έμφυτη την ευγένεια ωστόσο χρειάζεται κι έναν τρόπο, χωρίς να του κουνάμε το δάχτυλο, να την επαναλαμβάνουμε.

4. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλεις να στείλεις μέσω του παραμυθιού σου στα παιδιά;

Ένα είναι το μήνυμα. Η ευγένεια είναι μία από τις μεγαλύτερες αρετές. Αν είσαι ευγενής μόνο κερδίζεις. Φίλους, αγκαλιές, χαμόγελα, αγάπη!

 

5. Θα ήθελα να μου πεις κάτι που δεν γνωρίζει ο αναγνώστης για σένα.

Δεν νομίζω ότι έχω αφήσει αναπάντητα ερωτήματα στους αναγνώστες μου. Εκτός… από ένα μυστικό που θα το μάθουν διαβάζοντας στο επόμενο βιβλίο μου το βιογραφικό μου…

6. Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια;

Το επόμενο βιβλίο μου είναι έτοιμο και σε λίγο ξεκινάμε μαζί με τη Βιβή Μαρκάτου την εικονογράφηση. Είναι μεγάλη η χαρά μου όταν δουλεύω με τη Βιβή αφού η μια συμπληρώνει την άλλη… Κόβουμε, ράβουμε, γράφουμε, ζωγραφίζουμε, σβήνουμε και… τσουπ… έτοιμα τα βιβλία μας!

 

7. Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους μικρούς αναγνώστες;

 Το μήνυμα θα ήθελα να το στείλω στους μεγάλους αναγνώστες. Διαβάστε παραμύθια στα παιδιά σας. Διαβάστε μαζί με τα παιδιά σας. Συζητήστε τι διαβάσατε, ανταλλάξτε απόψεις, αφήστε τα να σας μιλήσουν, ακούστε τα, αφουγκραστείτε ακόμη και τις σκέψεις τους. Τα παιδιά μας είναι το μέλλον , δώστε τους φτερά μέσα από τα παραμύθια!

8. Πώς μπορεί ο αναγνώστης να επικοινωνήσει μαζί σου;

 Μπορούν όλοι να με βρουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το ονοματεπώνυμό μου και να με ακολουθήσουν. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά να μοιράζομαι τις στιγμές μου!

Καλοτάξιδα τα παραμύθια σου, Ελένη μου. Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που διέθεσες!

Εγώ σε ευχαριστώ για την φιλοξενία Μαρία μου και για την όμορφη συνέντευξη!

Δεν μου αρέσει το διάβασμα, μια ιστορία για την δυσλεξία της Clark

                                              ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ  ΒΙΒΛΙΟΥ

Το παραμύθι της Lisabeth Emlyn Clark με τίτλο ''Δεν μου αρέσει το διάβασμα. Μια ιστορία για τη δυσλεξία.'', έχει ως πρωταγωνιστή το Χάρη και μας δείχνει και μέσα από τις εικόνες τη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο ήρωας στο διάβασμα.

Ασχολείται με όλα όσα μπορεί να κάνει και αφήνει πίσω όλα όσα δεν μπορεί από φόβο. Και κάπως έτσι, τα ψυχολογικά προβλήματα μετατρέπονται σε ψυχοσωματικά. Ο Χάρης όχι μόνο αγχώνεται, αλλά πονάει και η κοιλιά του και νιώθει ζάλη, όταν βλέπει τα γράμματα. Άλλες φορές,του φαίνονται μεγάλα, άλλες μικρά, ενώ κάποιες φορές τα βλέπει θολά. Φοβάται την αντίδραση των συμμαθητών του. 

Η μητέρα του και οι δάσκαλοί του αναλαμβάνουν δράση για να τον βοηθήσουν και να τον κάνουν να αποκτήσει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση. Τον βοηθούν να κατανοήσει τι έχει και τον λόγο που είναι ''διαφορετικός'' σε σύγκριση με τα υπόλοιπα παιδιά.

Ο Χάρης αρχίζει να καταλαβαίνει τι του συμβαίνει, προσπαθεί με τη βοήθεια των γύρω του και τα καταφέρνει. Πλέον, εκτός από το ποδόσφαιρο, λατρεύει και το διάβασμα.

Η συγγραφέας έχοντας διαγνωστεί και η ίδια με δυσλεξία, καταφέρνει μέσω του βιβλίου της να δείξει πώς αισθάνεται το παιδί, τι νιώθει και πώς μπορεί να το βοηθήσει η οικογένεια και το σχολείο.

 Ένα πολύ ωραίο παραμύθι για να κατανοήσουμε τη δυσλεξία, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος και απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 6-8 ετών.

Περιμένω και τις δικές σας απόψεις!!