Παρέα με την Αλεξάνδρα Τσότσου και το ''ΑΡΘΡΟ 69''

 

Συνέντευξη

Έχω τη χαρά να φιλοξενώ στο blog μου, την Αλεξάνδρα Τσότσου και το νέο της βιβλίο «ΑΡΘΡΟ 69» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ.

Αλεξάνδρα μου, θέλω να σε καλωσορίσω στο blog μου. Ας ξεκινήσουμε!

-Θα ήθελα να μου πεις λίγα πράγματα για σένα για να σε γνωρίσουμε καλύτερα.

Είμαι η Αλεξάνδρα κι είμαι καλά! (ακούγονται γέλια από πίσω). Είμαι μητέρα ενός αγοριού που μόλις πέρασε το κατώφλι της εφηβείας και μαζί του, τα δικά μου νεύρα παθαίνουν απανωτές κρίσεις (συνεχίζει το γέλιο). Οι καθημερινές μου, με βρίσκουν με ατελείωτες διαπραγματεύσεις και συγκρίσεις τιμών σε μια εταιρεία στο προιοντολογικό τμήμα. Οι αριθμοί κάνουν πάρτι με το μυαλό μου κι οι ήρωες ξεφυτρώνουν μέσα από την καθημερινότητα για να αποτυπωθούν σε μια κόλλα χαρτί, νωρίς τα χαράματα…τότε που σίγουρα όλοι απολαμβάνουν την γλύκα του ξημερώματος.

-Τι σημαίνει για εσένα η ΄΄συγγραφή΄΄ και πότε ξεκίνησες να γράφεις;

Συγγραφή για μένα προσωπικά είναι η έκφραση, όλων αυτών που εσωκλείονται μέσα μου. Είτε αυτά είναι φανταστικά, είτε είναι συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν τη σωστή στιγμή στον σωστό χρόνο, έρχονται τώρα με μια δόση μυθοπλασίας να πάρουν σάρκα και οστά.

Η δική μου ιστορία ξεκίνησε, από το μεταβατικό στάδιο του διαζυγίου. Τότε, όλα αυτά που με πίεζαν ‘έσκασαν’ μέσα από ιστορίες, άρθρα και διηγήματα. Αυτή ήταν η αρχή και από τότε είναι μια αναπόσπαστή συνήθεια να γράφω. Γράφω, από αγάπη, από συνήθεια για την αγάπη που με εκφράζει και από δική μου, εσωτερική θεραπεία!

-Θέλεις να μας δώσεις μια μικρή γεύση για την ιστορία που εκτυλίσσεται στο βιβλίο σου, με τίτλο «ΆΡΘΡΟ 69»;

Δύσκολη γεύση! Το Άρθρο 69, για μένα είναι ένα πολύπλοκο βιβλίο με πολλές ιστορίες που όλες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Το αγαπάω και ίσως πιο πολύ και από την τριλογία που ακόμη είναι σε εξέλιξη, δηλαδή το Ξόρκι: Ο Εντοπισμός. Ωστόσο, αυτό που έχω να πω για την συγκεκριμένη ιστορία είναι ότι η Νία Αρχοντάκη, Υπαξιωματικός στην ΓΑΔΑ καλείται να εξιχνιάσει ένα διπλό έγκλημα στην Κρήτη και η μόνη της βοήθεια προέρχεται από μια τρόφιμο σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα, την Μαύρα Γρηγορίου.

-Τι στάθηκε αφορμή για να γράψεις το συγκεκριμένο μυθιστόρημα;

 Δεν υπήρχε αφορμή, υπήρχε η αιτία να μη συνεχίσω την τριλογία συνεχόμενα. Ήταν μια κουβέντα που είχα με την αγαπημένη μου φίλη και συνάδελφο Έρη Παντελίδου. Η άποψή της, ήταν να κάνω ένα διάλειμμα από το Ξόρκι: Ο Εντοπισμός. Και έτσι έγινε!

-Γιατί έδωσες τον συγκεκριμένο τίτλο στο βιβλίο σου;

 Ο τίτλος είναι το βιβλίο!

-Τι βαθμό δυσκολίας αντιμετώπισες στην περιγραφή των εγκλημάτων; Πώς ένιωσες εκείνη τη στιγμή;

Το βρήκα πολύ κουραστικό να αποδώσω το συγκεκριμένο συναίσθημα. Το λέω αυτό, γιατί πραγματικά με κούρασε ψυχικά για να υποδυθώ τον συγκεκριμένο ρόλο και να μπορέσω να αποτυπώσω το συναίσθημα μέσα από τις γραμμές εκείνες. Στην αρχή, θεώρησα πως ήμουν ψυχρή, όμως τα σχόλια που έχω λάβει είναι συγκλονιστικά για την ερμηνεία τους.

 -Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασες;

Μακάρι να ‘ξέρα (χαχαχ ακούγονται γέλια στο βάθος)

 -Τι είδους βιβλία σου αρέσει να διαβάζεις;

Ότι πιο dark υπάρχει αρκεί να έχει μεταφυσικό στοιχείο!

-Θα υπάρξει και επόμενο βιβλίο;                

Στο συγκεκριμένο, ναι θα υπάρξει, όμως όχι σύντομα.

-Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Η απώλεια…

-Με ποιον τρόπο μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί σου οι αναγνώστες;

Μέσω από το προφίλ μου στο ινσταγκραμ

@alessandrat_03

Και φυσικά από το facebook και όλα τα κοινωνικά δίκτυα που χρησιμοποιώ.

-Ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις στους αναγνώστες…

Το διάβασμα λυτρώνει!

Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας και για την υπέροχη συνέντευξη, Αλεξάνδρα μου! Καλοτάξιδα τα βιβλία σου και καλές συγγραφικές δημιουργίες.

Παρέα με τη Γεωργία Κορομηνά μιλήσαμε για το βιβλίο ''Στη Μέθη της Λιγυρίας''

 

                              Συνέντευξη

 

Η Γεωργία Κορομηνά κατάγεται από την Αλεξανδρούπολη. Μεγάλωσε κι έζησε πολλά χρόνια στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Σ.Ε.Υ.Π. (Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας), τμήμα Εργοθεραπείας της Αθήνας. Ακολούθησε εξειδίκευση στην Εργοθεραπεία παίδων κι εφήβων. Εργάστηκε στο ΓΝΑ «Κοργιαλένιο Μπενάκειο», στην Παιδοψυχιατρική κλινική του παιδιατρικού νοσοκομείου Αθηνών «Η Αγία Σοφία», στο θεραπευτήριο ΚΝΑΠ της Καστέλας, στο θεραπευτήριο ΠΘΚ στο Γαλάτσι, στο Τμήμα Φυσικής Ιατρικής στο ΓΝΒ «Αχιλλοπούλειο».

Η συγγραφή την έχει κερδίσει από μικρή ηλικία. Από 10 ετών άρχισε να γράφει παραμύθια και μικρές ιστορίες, που έχουν μείνει στο συρτάρι.

Μυθιστορήματα της:

«Έρωτας από τον Ωρίωνα στον Σκορπιό», 2018, εκδόσεις Δεσμός, 2018.

«Έρωτας με την ταχύτητα της Ανδρομέδας», εκδόσεις Υδροπλάνο, 2020.

Επανέκδοση του πρώτου σε δύο τόμους: «Στη Μέθη της Λιγυρίας» και το δεύτερο μέρος διατηρεί τον αρχικό του τίτλο «Έρωτας από τον Ωρίωνα στον Σκορπιό», αυτοέκδοση, 2023.

Παραμύθια της: 

«Αίθρα»,  αυτοέκδοση, 2024. Είναι τριλογία με τα εξής παραμύθια:

«Αίθρα, η γοργόνα του ωκεανού».

«Η Αίθρα και το στρείδι».

«Η Αίθρα κι ο γίγαντας».

Το παραμύθι «Η Αίθρα κι ο γίγαντας» είναι το πρώτο της συγγραφικό έργο στην παιδική της ηλικία. Κι ακολουθήσαν τα άλλα δύο.

 

Γεωργία μου, καλωσόρισες στο blog μου. Ας ξεκινήσουμε.

Αρχικά ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς, για την πρόσκληση και την τιμή Μαρία μου. Και να σου ευχηθώ καλοτάξιδα τα βιβλία σου.

 

1.Τι σημαίνει για εσένα η «συγγραφή»;

 Η συγγραφή για εμένα είναι ένα συναίσθημα ελευθέριας. Παράλληλα είναι αναζήτηση, έκφραση, και δημιουργία. Αλλα και σκληρή δουλειά για ώρες.

2.Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γράψεις τον «Έρωτα με την ταχύτητα της Ανδρομέδας»;

 

 Το συγκεκριμένο βιβλίο, προέκυψε από την ανάγκη μου να ολοκληρώσω το πρώτο. Ωστόσο έχει τελείως δική του ταυτότητα. Μια διαφορετική σύλληψη, στον τρόπο που έχει στηθεί. Η βασική ηρωίδα, ταλανίζεται ανάμεσα στα δικά της θέλω, και τις επιθυμίες του πατέρα της, όπως ο ίδιος ορίζει, για την πρωτότοκη κόρη του. Μέσα από αυτή την επιθυμία, του χαμένου πατέρα, προκύπτει ένα ταξίδι, και ένας έρωτας, που της στερεί την φυσική παρουσία, για μεγάλα διαστήματα. Η ρουλέτα, είναι εδώ για να την παρηγορήσει. Ενώ τα αρώματα για τα σαπούνια της, θα την οδηγήσουν, στο όνειρο της. Λατρεύω την Μεσόγειο, και τους λαούς της. Είναι ένα ταξίδι, και για εμένα, στα νερά της. Γενικά αυτό το μυθιστόρημα, κρύβει αλήθειες και ψέματα, σε μια πυραμίδα, που αγγίζει την πολιτική. Το βιβλίο δεν κυκλοφορεί αυτή την στιγμή. Το συμβόλαιο έχει λυθεί με δική μου επιθυμία. Ελπίζω να εκδοθεί πάλι σύντομα.

 

 

3.Θα ήθελες να μου μιλήσεις για την ιστορία που εκτυλίσσεται στο βιβλίο σου;

 Στα μυθιστορήματά μου, που κυκλοφορούν αυτή την στιγμή, η υπόθεση εξελίσσετε κυρίως στην Γένοβα της Ιταλίας, όπου οι βασικοί ήρωες του είναι ένας πολικός και ένας γλύπτης. Και η ηρωίδα μας, μια χορεύτρια που σταδιακά ανακαλύπτει, τις σκοτεινές πλευρές της πολιτικής μαζί του. Οι ήρωες, διακατέχονται, από πάθος, φιλοδοξία, ένταση. Όλα μπορούν να συμβούν σε αυτό το παιχνίδι. Λάθη, ψέματα, μυστικά κλονίζουν τόσο τους ίδιους όσο και την σχέση τους.

 

4.Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που είχες διαβάσει;

 Το πρώτο βιβλίο που διάβασα στο τέλος του δημοτικού, ήταν οι Αδελφοφάδες του Καζαντζάκη, το είχα απολαύσει, ακόμη θυμάμαι τις σκηνές του, με τον παπά, και τον μοναχό, από το Άγιο όρος. Ήταν μια εποχή, που διαβάζαμε τα καλοκαίρια στις διακοπές μας, ό,τι κυκλοφορούσε στην γειτονιά. Και αυτά ήταν τα βιβλία, που βρίσκαμε. Λουντέμη, Παπαδιαμάντη, Χαλίλ Γκιμπράν. Και άλλα δύσκολα που με παίδευαν τότε. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε.

5.Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Δεν έχω, ούτε μεγάλο, μα ούτε μικρό φόβο.

 

6. Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας κάτι που δε γνωρίζει ο αναγνώστης για εσένα;

 Ότι, όταν γραφώ τους σκέφτομαι. Έτσι, τσεκάρω χίλιες φορές απίθανα πράγματα. Όπως, εάν φύγει η ηρωίδα από την Νέα Υόρκη, με την πτήση των 5π.μ. τι ώρα φτάνει με την αλλαγή ώρας στην Ρώμη; Τι έχει συμβεί στην σπηλιά του Άντζιο; Πόση ώρα είναι με τα πόδια από το Λούβρο πχ, εκεί που πάει; Και τι βλέπει στο δρόμο; Επίσης, μόδα, συνήθειες, της κάθε εποχής. Οι ήρωες είναι απαιτητικοί και πολλές φορές κάνουν του κεφαλιού τους.  Έχω τετράδια, σημειώσεις, ένας χαμός, που φαινομενικά με παιδεύει, αλλά το απολαμβάνω. Τους ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου.

7.Ποιο είδος βιβλίου σου αρέσει να διαβάζεις ως αναγνώστρια;

Σχεδόν τα πάντα. Αγαπώ τις διαφορετικές γραφές. Κάθε τι που μου προσφέρει ο κάθε συγγραφέας, με την ψυχή του μέσα από την έρευνα του και τις ανησυχίες του. Δυστυχώς δεν υπάρχει τόσος χρόνος να διαβάσω περισσότερο.

8.Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σου σχέδια;

  Να εκδώσω κάποια παραμύθια που έχω έτοιμα και το νέο μου βιβλίο. Και να έχω την ευκαιρία να ζήσω νέα ταξίδια και περιπέτειες, με νέους ήρωες.

9.Ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις στους αναγνώστες;

Τους ευχαριστώ πολύ, για την αγάπη τους. Να έχουν ένα υπέροχο καλοκαίρι.

10.Σε ποια μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σου ο αναγνώστης;

 Ο αναγνώστης, μπορεί τα με βρει και στην σελίδα μου.   

https://georgiakoromina.gr.

 

Θέλω να σε ευχαριστήσω για τη συνέντευξη που μου παραχώρησες και για τον χρόνο που αφιέρωσες για να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου. Καλοτάξιδα όλα σου τα βιβλία!

Παρέα με τη κυρία ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ- ΖΑΪΡΗ μιλήσαμε για τους ''ΜΙΚΡΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ''

 Είναι ιδιαίτερη τιμή για εμένα και χαρά να έχω στο blog μου μια συνέντευξη από μια καταξιωμένη συγγραφέα που την γνώρισα μέσω του συγγραφικού της έργου. Θυμάμαι ήμουν στο Πανεπιστήμιο, όταν έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο της με τίτλο ''ΜΙΚΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ'' και έπειτα συνέχισα με το βιβλίο ''ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ''.

Οι ''ΜΙΚΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ'' ήταν ένα βιβλίο που έμεινε χαραγμένο στο νου μου αφήνοντάς μου ένα αίσθημα χαρμολύπης, συγκίνησης και πολλών αρωμάτων, κυρίως της σοκολάτας, της βανίλιας και της κανέλας. Γνώρισα την Νεφέλη, την Άρτεμη και την Μιρέλλα, βίωσα τη χαρά και το πόνο τους, περπάτησα μαζί τους και βίωσα ως φίλη τους κι εγώ τους προβληματισμούς τους, τα διλήμματά τους, μα περισσότερο στάθηκα στο μεγαλείο της ψυχής τους.

Η κυρία ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ- ΖΑΪΡΗ γεννήθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε τη Σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και το London Montessori Centre. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός, αλλά και ως υπεύθυνη εκδόσεων. Έχει γράψει 20 βιβλία για ενηλίκους και πάνω από 200 παιδικά, ενώ τα βιβλία της, που έχουν κυκλοφορήσει τόσο από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ όσο και από άλλους εκδοτικούς οίκους, ξεπερνούν τα 1.300.000 αντίτυπα. Της έχει απονεμηθεί το Βραβείο Λογοτεχνίας 2015 (Όμιλος Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον») για την απήχηση του συγγραφικού της έργου και τη διαδραστική σχέση της με τους αναγνώστες της. Έχει κερδίσει δύο βραβεία PUBLIC για τα μυθιστορήματά της: ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ (Βραβείο Κοινού 2015) και ΑΛΜΥΡΑ – Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΛΛΙΩΣ (Βραβείο Μυθιστορήματος Βιβλιοπωλείων PUBLIC 2023). Τα βιβλία της ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ και ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. 

Μαζί μιλήσαμε για το βιβλίο ''ΜΙΚΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για αυτό.

                                     Συνέντευξη

1. Τι στάθηκε αφορμή για να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Γεννήθηκα μέσα στα βιβλία, ο πατέρας μου είχε εκδοτικό οίκο, τα πρώτα συγγραφικά μου βήματα τα έκανα γράφοντας παιδικά βιβλία.  Στην απόφασή μου να ασχοληθώ με τη συγγραφή με επηρέασε και το γεγονός πριν καλά καλά προλάβω να γνωρίσω τη μαμά μου, εκείνη έφυγε για ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό... Θέλοντας να νιώσω τη μητρική αγάπη, την τρυφερότητα και την ασφάλεια, που μου έλειπε, έκλεινα τα μάτια κι έφτιαχνα με τη φαντασία μου μια ολοζώντανη μητέρα, να μου χαμογελάει, να με αγκαλιάζει.

Δεκαεννέα ετών μόλις, έγινα για πρώτη φορά μητέρα, λίγα χρόνια μετά απέκτησα το δεύτερο  παιδί μου, για να βιώσω και πάλι την παιδική ηλικία, αυτή τη φορά όπως την ονειρευόμουν, μέσα από τα δικά μου παιδιά. Ήταν η ίδια αυτή ενδόμυχη ανάγκη που με ώθησε να σπουδάσω παράλληλα νηπιαγωγός. Μέχρι που τα συναισθήματα άρχισαν να «ξεχειλίζουν» από μέσα μου, βρίσκοντας τελικά διέξοδο στο χαρτί και στις λέξεις...

Κάποια στιγμή στράφηκα και στη λογοτεχνία ενηλίκων. Έχω γράψει ως τώρα 19 μυθιστορήματα και συνεχίζω, η γραφή είναι η ίδια μου η ανάσα.

Τα μυθιστορήματά μου αντικατοπτρίζουν την καθημερινότητά μας, οι ήρωές μου παρόλες τις δυσκολίες, δε λυγίζουν, χαμογελούν, αισιοδοξούν και προχωρούν, παλεύοντας να μεταδώσουν μηνύματα ζωής. Πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα σέβομαι το κοινό μου κι όταν γράφω, καταθέτω την ίδια την ψυχή μου πασχίζοντας να φανώ αντάξια των προσδοκιών του. 

Τελικά η γραφή δεν αποτελεί για μένα επαγγελματική επιλογή, αλλά μια βαθιά ανάγκη έκφρασης του εσωτερικού μου κόσμου.

2. Τι αισθάνεστε όταν γράφετε;

Νιώθω πως αναπνέω, η γραφή είναι η δική μου ανάσα. Δε δυσκολεύομαι καθόλου να βουτήξω στις λέξεις, να καταθέσω την ίδια μου την ψυχή. Το ραντεβού το ορίζει η δίψα μου για τη γραφή, μα πιότερο η ανάγκη να επικοινωνώ με τους φίλους και τις φίλες της καρδιάς μου. Νιώθω κομμάτι τους, παραθέτω όλα τα άγχη, τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς τους, τους ταξιδεύω σε χρώματα κι αρώματα της ψυχής. Το πιο σημαντικό για μένα είναι πως γράφω για εκείνους, μέσα από εκείνους.

3. Το βιβλίο σας με τίτλο ''ΜΙΚΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ'' με έκανε να κλάψω, να γελάσω, να συλλογιστώ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Είδα τρεις φίλες αχώριστες, να τις χωρίζει η παρουσία ενός αγοριού, ο έρωτας, η ζήλεια, η πικρία και η αρρώστια. Μύρισα τη σοκολάτα, τη βανίλια και την κανέλα. Τι στάθηκε αφορμή για να γράψετε το συγκεκριμένο βιβλίο;

Το εμπνεύστηκα από την ίδια την εποχή που ζούμε, καθώς όλοι γύρω μας έχουν σκοτεινιάσει, σταμάτησαν να χαμογελούν. Έγραψα για την προσφορά στον συνάνθρωπο, για την απίστευτη δύναμη της φιλίας, αναζήτησα παρέα με τις ηρωίδες μου το ίδιο το νόημα της ευτυχίας.

Προσπάθησα να πιαστώ από κάποιες ξεχασμένες αξίες, από αυτές που αναζητούν τα χρόνια που ζούμε. Την αξία της αγάπης και της προσφοράς. Διάλεξα αυτόν τον τίτλο, γιατί η παιδαγωγική εμπειρία μού έχει αποδείξει πως κάθε άνθρωπος είναι ένας «Μικρός Άγγελος». Μπορεί, καθώς μεγαλώνει, το άσπρο φως που τον περιβάλλει να γίνει γκρίζο ή ακόμα και μαύρο. Δεν φταίει όμως εκείνος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έχει μεγαλώσει. Εισέπραξε άραγε αγάπη, άπειρη αγάπη στα παιδικά του χρόνια; Του χάρισαν την ασφάλεια που είχε τόσο ανάγκη;

Το γέμισα με μυρωδιά θάλασσας το βιβλίο, με τα αρώματα των λουλουδιών της ελληνικής γης, με γεύσεις αγάπης, ανακατεμένες με βανίλια, σοκολάτα, κανέλα.

Μέσα από τη ζωή της κεντρικής ηρωίδας της Νεφέλης περνάει η ιστορία της πατρίδας μας από το 1955 ως τις αρχές του 1980. Ήταν πονεμένες εκείνες οι γενιές, μετά τον πόλεμο, μετά τον εμφύλιο, κι όμως χαμογελούσαν με αισιοδοξία στη ζωή.

 Θυμίζει τη σοκολάτα η ηρωίδα μου, μοιάζει πικρή και γλυκιά, αλλάζει χίλιες μορφές, άλλοτε δυνατή κι άλλοτε ευαίσθητη, μαγεύει. Δουλεύει από μικρή στο ζαχαροπλαστείο στον Πόρο και για κείνη κάθε άνθρωπος αντιπροσωπεύει μια γεύση. Η φιλενάδα της, η Άρτεμη, είναι η βανίλια, γιατί μοσχοβολάει ολόκληρη με ένα άρωμα που ξετρελαίνει, είναι ήρεμη και ευαίσθητη, λάμπει σαν τον ήλιο. Κι η Μιρέλλα, η άλλη της στενή φίλη, αντιπροσωπεύει την κανέλα. Είναι γλυκιά, τσαχπίνα, γεμάτη σπιρτάδα. Ατόφιο θηλυκό. Οι τρεις ηρωίδες μεγαλώνουν μαζί σε ένα ευωδιαστό νησί και τη ζωή τους την καθορίζει άθελά του, ένα αγόρι με μια κιθάρα, ο Άγγελος...

Γράφοντας τους «Μικρούς Αγγέλους» προσπάθησα να μαζέψω τζιτζίκια, σε εκείνες τις αλησμόνητες εποχές αθωότητας, να τα κλείσω στη χούφτα μου, να αφουγκραστώ τον ήχο τους, παρέα με τους αναγνώστες μου. Αλώνιζα το μαγευτικό νησί, με ένα κατακόκκινο ποδήλατο, μάζευα λουλούδια στους μικρούς λόφους του Πόρου, άκουγα νότες κιθάρας και καρδιοχτυπούσα. Προσπάθησα να σεργιανίσω στις ανθρώπινες γεύσεις, προσπάθησα να ξεχειλίσω το βιβλίο με ζεστή σοκολάτα.

4. Πώς αποφασίσατε να δώσετε το συγκεκριμένο τίτλο;

Σε αυτό το μυθιστόρημα με θέμα την προσφορά, αναφέρομαι σε ανθρώπους- αγγέλους... Οπότε υπήρχε καλύτερος τίτλος;

5.Με ποιον χαρακτήρα ήρθατε πιο κοντά;

Σίγουρα με τη Νεφέλη, έχει πολλά δικά μου στοιχεία, ευτυχώς ή δυστυχώς... Και με την Άρτεμη, που κατά κάποιον τρόπο αντιπροσωπεύει τη μητέρα μου. Όσο για την Αγγελική, είναι η ιστορία της δικής μου γιαγιάς...

6.Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος; 

Αγωνιώ πάντα για την υγεία των αγαπημένων μου.

7. Θα ήθελα να μου γράψετε κάτι που δεν γνωρίζει ο αναγνώστης για εσάς...

Γεννήθηκα στην Αθήνα, ανάμεσα στα βιβλία, γιατί ο πατέρας μου είχε εκδοτικό οίκο, τις εκδόσεις Ρώσση. Μεγάλωσα, μυρίζοντας το χαρτί των βιβλίων, αυτή τη μυρωδιά του ξεκινήματος του μαγικού ταξιδιού στη χώρα της φαντασίας.

Λατρεύω τα παιδιά, τα λουλούδια, τα χαμόγελά καρδιάς, τη θάλασσα, τον ουρανό, την ελπίδα, την ίδια τη ζωή. 

Φοβάμαι τον θάνατο, αν και δεν πρέπει. Γιατί μόνο ο θάνατος, μας διδάσκει πως η ζωή είναι ένα πανηγύρι, μας μαθαίνει να ζούμε την κάθε στιγμή.

Ελπίζω να μπορώ να γράφω μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Γιατί η γραφή, είναι η ανάσα μου.

8. Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους αναγνώστες σας;

Πως η αγάπη είναι ο μοναδικός μας δρόμος. Κι είναι μονόδρομος. Για να αγαπήσουμε και να μας αγαπήσουν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή. Είναι αυτό που μας κάνει ευτυχισμπένους, που μας εξυψώνει, που μας καθοδηγεί...

Σε κάθε μυθιστόρημα προσπαθώ να πείσω τους αναγνώστες μου να συνειδητοποιήσουν πως όλα ξεκινούν από την παιδική μας ηλικία. Αυτή καθορίζει όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Προσπαθώ ακόμη να τους μάθω να αγαπήσουν τον εαυτό τους και να μεγαλώσουν αυτόνομα, ευτυχισμένα παιδιά, ελπίζοντας σε έναν κόσμο καλύτερο συναισθηματικά. Παλεύω να μεταδώσω μηνύματα ζωής κι αγωνίζομαι, μέσα από τους χάρτινους ήρωές μου, να βρίσκω λύσεις σε ό,τι αντιμετωπίζουμε καθημερινά, γιατί θεωρώ πως αυτός είναι ο ρόλος του συγγραφέα.

9. Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Αν θυμάμαι καλά, ένα παραμύθι το οποίο λάτρεψα μεμιάς, « Η πριγκίπισσα και το ρεβίθι», του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Τέλος συνέντευξης

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυρία Ρώσση- Ζαΐρη για τον χρόνο που μου αφιέρωσε, να της ευχηθώ καλοτάξιδα τα βιβλία της και να παραμείνει η Ρένα που όλοι γνωρίζουμε!

Παρέα με τον Στάθη Τσατσαλάκη και την Ευανθία του

 Συνέντευξη

Έχω τη χαρά να φιλοξενώ στο blog μου, τον συγγραφέα Στάθη Τσατσαλάκη για να συζητήσουμε για το πρώτο του μυθιστόρημα, με τίτλο «Μαύρος Σεπτέμβρης, Ευανθία» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Στάθη, καλωσόρισες στο blog μου.

-Διαβάζοντας το βιογραφικό σου σημείωμα μου έκανε εντύπωση ότι έχεις παρακολουθήσει σεμινάρια πάνω σε διαφορετικά αντικείμενα, όπως στη φιλοσοφία, τη δημιουργική γραφή, την ψυχολογία, τη νομική, τη βιοϊατρική και την εγκληματολογία. Με τι ασχολείσαι σήμερα και σε τι σου χρησίμευσε η παρακολούθηση των τόσο διαφορετικών σεμιναρίων στη ζωή σου;

Απάντηση: Η επιμόρφωση, χωρίς απαραίτητα να αγγίζει τα όρια της εξειδίκευσης, με βάζει να σκεφτώ με τρόπο πρωτόγνωρο. Πράγμα που δεν κρύβω πως με ενθουσιάζει. Αυτή την περίοδο μελετώ ένα πρόγραμμα με προσανατολισμό τις διεθνείς επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις.  

 

-Τι σημαίνει για εσένα η «συγγραφή»;

Απάντηση:  Ό,τι και η ανάγνωση. Ταξίδι. Η διαφορά έγκειται στο ότι προγραμματίζω την υπόθεση, το πότε, το πού και το πώς. Για να είμαι ειλικρινής, καθώς δεν είμαι του κλάδου και γράφω χάρη εσωτερικής ευφροσύνης, δεν μου είναι καθόλου εύκολο.

 

-Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γράψεις την «Ευανθία»;

Απάντηση:  Ένα όχι τόσο μικρό διάστημα των εφηβικών μου χρόνων, το πέρασα με τη γιαγιά μου. Μια γιαγιά ταλαιπωρημένη από τη ζωή της μα και δίκαιη. Μου έλεγε συνεχώς ιστορίες που δυστυχώς λόγω ηλικίας δεν μπορούσα να κατανοήσω και να δώσω κατάλληλη σπουδαιότητα. Μεγαλώνοντας όμως, ένιωσα μια ανάγκη να γράψω για όλα αυτά. Η γιαγιά μου, η Ευανθιώ μου, ήταν η πηγή της έμπνευσής μου.

 -Θα ήθελες να μου μιλήσεις για την ιστορία που εκτυλίσσεται στο βιβλίο σου;

Απάντηση: Η ιστορία της Ευανθίας δεν είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα που περιγράφει τη φωτιά και τον αφανισμό του ελληνισμού της Σμύρνης. Μέσα από μια σειρά συμπτώσεων και συγκυριών ξετυλίγεται το κουβάρι της ζωής της...

Η Ευανθία τον Σεπτέμβριο του ’22, ήταν δεν ήταν δώδεκα χρονών, όταν βρέθηκε να περιφέρεται μόνη της ανάμεσα σε τόσους άλλους ανθρώπους με την ίδια αφετηρία, το τέλος του κόσμου τους όπως τον ήξεραν. Παράξενα παιχνίδια κι ανατροπές της τύχης, την οδηγούν στα πρώιμα χρόνια της ζωής της στην Φλωρεντία, όπου ζει μέσα στον πλούτο κι έρχεται σ’ επαφή με μερικούς από τους σημαντικότερους ανθρώπους της εποχής. Μετά στη Νάξο ως ανήλικη σύζυγος ναυτικού με μια πεθερά άτεγκτη και σκληρή που έβαλε σκοπό να της δυσκολέψει τη ζωή και να στραπατσάρει τις εφηβικές της ανησυχίες.

Ύστερα, η δύναμη ενός τρελού νεανικού έρωτα την οδήγησε στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Εκεί η Ευανθία βίωσε το ξέσπασμα του ναζισμού στο πετσί της, αν κι εκείνη έζησε το μεγαλύτερο διάστημα εκείνου του πολέμου υπό την προστασία της τύχης.

Κατόπιν τα βήματα της την οδήγησαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ν’ αναθρέφει τέσσερα παιδιά που δεν ήταν δικά της. Συγκυρίες; Παρόρμηση; Μοίρα; Ποιος ξέρει να πει τι απ’ όλα ήταν εκείνο που χαρτογράφησε τη ζωή της…

 -Θα ήθελα να μου δώσεις κάποια στοιχεία για την πρωταγωνίστρια του βιβλίου, με την οποία δεν σου κρύβω ότι ήρθα πολύ κοντά. Είναι υπαρκτό πρόσωπο;

Απάντηση: θα σου πω λίγα λόγια για τη γιαγιά μου, όπως την έβλεπα με τα μάτια μου τότε…

Η γιαγιά μου η Ευανθιώ ήταν μια γυναίκα δυνατή, έξυπνη και υπομονετική. Θυμάμαι τα μαύρα ρούχα της, που δεν τα αποχωρίστηκε ποτέ στη ζωή της και τα λεπτά μακριά μαλλιά της, που όποτε τα έβλεπα λυτά, μου έκαναν απερίγραπτη εντύπωση. Θυμάμαι ένα τενεκεδένιο κουτάκι που χώνευε μέσα τη σύριγγα και την ινσουλίνη της, μα πάνω απ’ όλα την απίστευτη εμμονή της με την τάξη και την καθαριότητα. Την έχασα έφηβος ακόμα. Ο σακχαρώδης διαβήτης της είχε πάρει από νωρίς την όραση. Εντούτοις, μας έβλεπε, σκιές - αλλά μας ξεχώριζε από μακριά από την κορμοστασιά και το παράστημα, όπως έλεγε.

Θα κλείσω με κάποια από τα λόγια της

«Αν και έζησα λίγα μόλις χρόνια της ζωής μου σε κείνο τον ευλογημένο τόπο, με καμάρι σου λέω “γιε μου”  πως θα πεθάνω μια περήφανη Σμυρνιά!»

Και έτσι έφυγε. Περήφανη.

 - Ο «Μαύρος Σεπτέμβρης, Ευανθία» είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Τι είδους έρευνα σε ελκύει να κάνεις για βιβλία με τέτοιο περιεχόμενο και πόσο χρόνο αφιερώνεις για τη συγγραφή του;

Απάντηση: Ο Μαύρος Σεπτέμβρης είναι το δεύτερο ολοκληρωμένο βιβλίο μου, το οποίο λόγω δυο τεράστιων ιστορικών περιόδων που διαδραματίζεται, έπρεπε να διαβάσω πολύ, να κατανοήσω βαθιά, να εμπνευστώ και να «χωνέψω» την ηρωίδα μέσα σε γεγονότα και καταστάσεις, με παρουσία και ισχυρή προσωπικότητα, χωρίς να αλλοιωθούν τα πραγματικά γεγονότα. Μου πήρε εννιάμιση χρόνια με μεγάλα διαλείμματα αποστασιοποίησης από τα γραπτά μου. 

 -Ποιο είδος βιβλίου σου αρέσει;

Απάντηση: Αυτά που πιότερο με ελκύουν είναι οι νουβέλες. Η νουβέλα περιγράφει δυναμικά έναν ήρωα είτε μια κατάσταση και μπορεί να αποτυπώσει με τρόπο εκρηκτικό και δημιουργικό την εξέλιξη ενός ανθρώπινου ήρωα και της κατάστασής του.

-Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σου σχέδια;

Απάντηση: Θα ήθελα μέσα στο 2025 να ολοκληρώσω το δεύτερο μέρος του Μαύρου Σεπτέμβρη με την ιστορία της αδερφής της Ευανθίας, της Κατερίνας.

Η Κατερίνα κατάφερε να επιβιώσει στην αναμπουμπούλα της Μυτιλήνης. Για σχεδόν δυο μήνες περιφερόταν στα κρυφά, προσπαθώντας μάταια να βρει τους δικούς της. Για να τα φέρει βόλτα και να επιβιώσει έμαθε να κλέβει. Μέχρι που την «τσίμπησαν». 

Κατέληξε να γίνει μέλος μιας παρέας αγοριών. Όλοι μαζί βρεθήκαν στο νησί της Μακρονήσου. Εκεί ήταν στημένος ένας καταυλισμός με δυο χιλιάδες ξεριζωμένους Πόντιους και ελάχιστους Σμυρνιούς, φτιαγμένος με συνθήκες καραντίνας. Προσπάθησε να διαφύγει… ανεπιτυχώς. Από τότε όμως της έγινε βίωμα, να μπλέκει και να δραπετεύει. Στα 17 της είχε μπει ήδη στις γαλλικές φυλακές για κλοπές κοσμημάτων, ανεκτίμητους πίνακες και εξαπάτηση πλούσιων Παριζιάνων. 

 

Ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις στους αναγνώστες;

Απάντηση: Οι πολλαπλές προσπάθειες έλκουν την τύχη!!!

 

Θέλω να σε ευχαριστήσω για τη συνέντευξη που μου παραχώρησες και για τον χρόνο που αφιέρωσες για να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου.

Παρέα με τον John Emmans και το βιβλίο του "μόνο ΕΚΕΙΝΗ ξέρει''

Συνέντευξη 

Ο John Emmans γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε να γράφει μυθιστορήματα σε νεαρή ηλικία, όταν οι γονείς του τού έκαναν δώρο μια παιδική γραφομηχανή. Θέλοντας να δώσει μελωδία και ήχο στις ιστορίες του, ξεκίνησε να παίζει πιάνο και σύντομα κατάφερε να συνθέτει ορχηστρική μουσική για να ντύνει τα γραπτά του. Το 2012, ξεκίνησε να αρθρογραφεί για διάφορους ιστότοπους και κυρίως στο προσωπικό του ιστολόγιο που διατηρούσε έως το 2017. Ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία και την ψυχολογία. Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο ΄΄Αφιερωμένο στον γιο μου΄΄ κυκλοφόρησε το 2019 από τις εκδόσεις Γράφημα και το δεύτερο με τίτλο ΄΄Κάτι από μένα΄΄ κυκλοφόρησε το 2021 από τις εκδόσεις Γράφημα. Τον Σεπτέμβριο του 2023, εκδόθηκε το τρίτο του βιβλίο με τίτλο ΄΄μόνο ΕΚΕΙΝΗ ξέρει΄΄ από τον ίδιο εκδοτικό οίκο.

John μου, θέλω να σε καλωσορίσω στο blog μου. Ξεκινάμε, λοιπόν.

Καλώς σε βρήκα, Μαρία, σε ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία που μου δίνεις να μιλήσω για το βιβλίο μου. 

-Τι σημαίνει για εσένα η ΄΄συγγραφή΄΄ και πότε ξεκίνησες να γράφεις;

 Η συγγραφή για εμένα είναι μια ακαθόριστη ανάγκη να πλάσω μέρη και χαρακτήρες που θα ήθελα να συναντήσω, ένα μέσο διαφυγής από την άτεγκτη πραγματικότητα, η ευκαιρία να ταξιδέψω μακριά από τον μικρόκοσμό μου και να γνωρίσω καινούργιες εμπειρίες διευρύνοντας τους ορίζοντές μου.

Ξεκίνησα να γράφω τις ιστοριούλες μου στο δημοτικό κι έκτοτε η ζωή μου πήρε διαφορετική τροπή. Δεν ξέρω σήμερα που θα είχα καταλήξει αν δεν ξεσπούσα στη συγγραφή και τις υπόλοιπες καλλιτεχνικές δραστηριότητές μου.  

 

-Θέλεις να μας δώσεις μια μικρή γεύση για την ιστορία που εκτυλίσσεται στο βιβλίο σου, με τίτλο ΄΄μόνο ΕΚΕΙΝΗ ξέρει΄΄;

 Το «Μόνο Εκείνη Ξέρει» είναι ένα κοινωνικό ψυχολογικό θρίλερ που ακολουθεί τις ζωές δυο διαφορετικών ανθρώπων, μετά από ένα τροχαίο θανατηφόρο ατύχημα στην όμορφη Χαλκιδική, οι οποίοι θα έρθουν κοντά με έναν ιδιαίτερα περίεργο τρόπο και θα ανακαλύψουν τα όριά τους. Η μοίρα θα υφάνει μια σπαρακτική ερωτική ιστορία φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με τη σκληρή πραγματικότητα…   

-Θα σε ρωτήσω κάτι δύσκολο. Με ποιον ήρωα ήρθες πιο κοντά και πώς κατάφερες να μπεις στα ενδόμυχα της γυναικείας ψυχοσύνθεσης και να την αποδώσεις τόσο καλά; Κι αναφέρομαι συγκεκριμένα στην Ανδριάνα.

 Οπωσδήποτε συμπόνεσα τον Λευτέρη αλλά η συμπάθειά μου παραμένει ο παππούς Ορέστης.

Μου αρέσει να αφουγκράζομαι τον κόσμο γύρω μου. Μελετώ με προσοχή τη συμπεριφορά μικρών και μεγάλων και προσπαθώ να κατανοήσω την ανθρώπινη ψυχολογία, δίχως παρωπίδες και εγωισμό. Η Ανδριάνα ήταν μια πρόκληση για εμένα, μια έντονη προσωπικότητα την οποία προσπάθησα να αποδώσω με ρεαλισμό. Η ζωή δεν σταματά ποτέ να μας εκπλήσσει, πάντα συμβαίνουν πράγματα που μας σοκάρουν, πράγματα που αν δεν τα συναντούσαμε στο διάβα μας δεν θα πιστεύαμε πως υπήρχαν.  

-Γιατί έδωσες τον συγκεκριμένο τίτλο στο βιβλίο;

 Ο τίτλος ήρθε από μόνος του, δεν τον πίεσα καθόλου. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν εναλλακτικό, το «Μόνο Εκείνη Ξέρει» κούμπωσε πάνω στο βιβλίο. 

-Τι σε ενέπνευσε να γράψεις την συγκεκριμένη ιστορία;

 Είχα διαβάσει πριν από αρκετό καιρό για έναν ασυνείδητο οδηγό ο οποίος είχε χτυπήσει και εγκαταλείψει στη μέση του δρόμου ένα παλικάρι. Αυτό πυροδότησε το έναυσμα για να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο θέμα. Χρόνια μετά, η συνάντηση μου με μια άγνωστη γυναίκα στη Χαλκιδική, με βοήθησε να ολοκληρώσω την ιστορία στήνοντας τους χαρακτήρες και το μέρος που θα διαδραματιζόταν. 

 -Πιστεύεις ότι αν κάποιος κάνει κάτι κακό, στο τέλος υπάρχει η ΄΄θεία δίκη΄΄ κι ως προς την μεριά του θύτη αλλά και των συγγενών του θύματος;

Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Ερμηνεύουμε και δικάζουμε τα πράγματα γύρω μας με περίσσια αυστηρότητα όταν έχει να κάνει με τους άλλους, όταν, όμως, είμαστε εμείς στο στόχαστρο ζητάμε επιείκεια. Έχουμε την τάση να ψάχνουμε πάντα τα ελαττώματα ή τις ασχήμιες των άλλων για να νιώσουμε εμείς ανώτεροι ή ομορφότεροι. Λόγου χάρη εδώ στο διαδίκτυο, σχολιάζουμε, δικάζουμε, κρίνουμε διάφορα θέματα για να φανεί ότι εμείς ποτέ δεν θα κάναμε το συγκεκριμένο λάθος ή κακό (κι ας έχουμε κάνει άλλα, τα οποία ποτέ κανείς δεν θα μάθει, οπότε είμαστε σε πλεονεκτική θέση να κρίνουμε αυστηρά)

Η τιμωρία (τιμή & ὤρα= φροντίδα) δεν έχει την ίδια εκδικητική έννοια που της δίνουμε σήμερα. Η θεία δίκη, λοιπόν, πνευματικά, έρχεται για να φροντίσει την τιμή μας, να μας σωφρονίσει, να μας θυμίσει πως χάσαμε το δρόμο μας (όπως ακριβώς ορίζει και ο νόμος) κι όχι να μας θανατώσει για το κακό που κάναμε ή να μας βασανίσει για να εκδικηθεί ο αδικημένος και οι συγγενείς του. Σε μια άδικη και διεφθαρμένη κοινωνία δεν μπορούμε να επικαλούμαστε τη θεία δίκη, με την ανθρώπινη, λάθος, ερμηνεία που της δίνουμε περιμένοντας δίκαιη και ηθική τιμωρία.    

-Πώς επιλέγεις τα ονόματα των χαρακτήρων στα έργα σου;

 Συνήθως μου έρχονται κι αυτά από μόνα τους, με φυσικότητα, χωρίς να το ζορίζω ιδιαίτερα.  

-Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασες;

 Ο Ασπροδόντης του Τζακ Λόντον.

-Τι είδους βιβλία σου αρέσει να διαβάζεις;

 Οτιδήποτε εξάπτει το ενδιαφέρον μου. Από λογοτεχνία φανταστικού, τρόμου μέχρι φιλοσοφία και ψυχολογία.

-Θα υπάρξει και επόμενο βιβλίο;

 Γεροί να είμαστε, υπάρχουν πολλές ιστορίες, άλλες έτοιμες, ολοκληρωμένες, που περιμένουν τη σειρά τους για να εκδοθούν κι άλλες που έχω στο μυαλό και σκοπεύω να τις γράψω στο μέλλον. 

-Μια ευχή που θα ήθελες να πραγματοποιηθεί;

 Να καταφέρει η ανθρωπότητα να νικήσει τον μεγαλύτερο εχθρό της, το «ΕΓΩ», για να έρθει επιτέλους ειρήνη, αγάπη και ευημερία στον πλανήτη.

-Με ποιον τρόπο μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί σου οι αναγνώστες;

 Στο Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=100009456356236 και το Instagram: https://www.instagram.com/john.emmans/

 

-Ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις στους αναγνώστες…

 Ξέρω ότι όλοι ζοριστήκαμε και πιεστήκαμε τα τελευταία χρόνια, όμως δεν πρέπει να απολέσουμε την ελπίδα και την ανθρωπιά μας. Υπομονή και όλα θα πάνε καλά. Εύχομαι από καρδιάς υγεία και χαρά σε όλο τον κόσμο. 

 

Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και για την υπέροχη συνέντευξη, John μου! Καλοτάξιδα τα βιβλία σου και καλές συγγραφικές δημιουργίες.

 

 

 

Παρέα με τη Ράνια Παντελίδου

                                                       Συνέντευξη

Η Ράνια Παντελίδου γεννήθηκε στη Κολόνια της Γερμανίας και ζει στη Θεσσαλονίκη μαζί με την οικογένειά της. Στη σημερινή συνέντευξη θα συζητήσουμε για τα ΄΄13 ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΔΑΚΡΥΑ΄΄ που είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΝΙΜΑ.

Ράνια μου, καλωσόρισες.

Καλώς σας βρήκα, Μαρία μου.

Τι σημαίνει για εσένα συγγραφή;

Η συγγραφή για εμένα σημαίνει φως… Είναι έκφραση ψυχής. Ένα μαγικό ταξίδι στον κόσμο μεταξύ του πραγματικού και του ονείρου. Είναι η μετάδοση της γνώσης του πριν, του τώρα και του μετά.

Ποια είναι η ιστορία που εκτυλίσσεται στο βιβλίο σου;

Τρεις νεαρές γυναίκες από την συμπρωτεύουσα, με διαφορετικό χαρακτήρα η μία από την άλλη, έχοντας όμως ένα κοινό στοιχείο, την γυναικεία περιέργεια, εμπλέκονται σε διάφορες ανεξιχνίαστες υποθέσεις εγκλημάτων.

 Η Ρόη, ένα βαθιά διαισθητικό και ευαίσθητο άτομο ανακαλύπτει πως έχει το χάρισμα του ατόμου με το ανοιχτό πνευματικό μάτι και το εσωτερικό φως. Αυτό ακριβώς το χάρισμά της, είναι που την βάζει συνεχώς σε μπελάδες. 

Η αδερφή της η Μαρία, έχει πληθωρικό χαρακτήρα, είναι εξωστρεφής, παρατηρητική, διορατική και μητέρα δύο μικρών αγοριών. Η ίδια αντιλαμβάνεται ως πρόκληση κάθε νέα υπόθεση που την τραβάει από την ρουτίνα της καθημερινότητας παρακινώντας συνεχώς τις άλλες δύο στην έρευνα και την επίλυσή της. 

Η Πωλίν,  επιστήθια φίλη της Ρόης, είναι ανεξάρτητος, ασυμβίβαστος και παράτολμος χαρακτήρας. Εργάζεται ως φωτογράφος του εγκληματολογικού ρεπορτάζ για μία μεγάλη εφημερίδα παρέχοντας εκ των έσω τις απαραίτητες πληροφορίες. 

Η τριάδα των γυναικών δεν είναι μόνες στο κυνήγι των ενόχων. Παράλληλα έχουμε την δράση των ιδιωτικών και των κρατικών ερευνητών.

Ο τρόπος με τον οποίο μελετήθηκαν και γράφτηκαν τα εγκλήματα είναι πραγματικός. Ποτέ δε φανταζόμουν ότι το μυαλό μου, θα μπορούσε να συλλάβει μια τόσο αποτρόπαια εγκληματική πράξη.

Τα 13 ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΔΑΚΡΥΑ είναι το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς και σε αυτό θα γνωρίσουμε  τους βασικούς μας ήρωες. Το θέμα του βιβλίου είναι η γυναικεία κακοποίηση, είτε λεκτική είτε σωματική και το πως διαμορφώνεται μέσα από την οικογένεια ο  χαρακτήρας και η συμπεριφορά του παιδιού ως ενήλικα. Οι ηρωίδες μας θα ταξιδέψουν για τις ανάγκες του βιβλίου ως την παραμυθένια πρωτεύουσα της Τσεχίας, την γειτονική Αλβανία και στην πανέμορφη Ξάνθη. Στα μυθιστορήματα της σειράς που θα ακολουθήσουν θα βλέπουμε και την εξέλιξη των ηρώων μέσα από κάθε νέα τους περιπέτεια.

Μια αστυνομική μυστηριακή σειρά, με στοιχεία θρίλερ, αγωνίας, δράσης, αγάπης και κοινωνικά μηνύματα.

Γιατί έδωσες το συγκεκριμένο τίτλο στο βιβλίο σου;

Αυτό θα το αφήσω να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Αν μιλήσω, σίγουρα θα παρασυρθώ από τον ενθουσιασμό μου και τότε θα σας τα αποκαλύψω όλα, δίχως να σας αφήσω να το κάνετε εσείς.

Με ποια ηρωίδα ήρθες πιο κοντά;

Με την Μαρία. Είναι εγώ… στο ενενήντα τοις εκατό, μιλώντας φυσικά πάντα για τον χαρακτήρα της κι έχω χαρίσει και κάποια στη Ρόη, την πρωταγωνίστρια της ιστορίας.

Θα υπάρξει και επόμενο βιβλίο;

Αν μιλάμε για ένα δεύτερο βιβλίο, η απάντηση είναι «ΝΑΙ». Είναι ένα βιβλίο διηγημάτων και μικρών ιστοριών που θα κάνει το παρθενικό ντεμπούτο του στις 16 Μαΐου στην έκθεση βιβλίου της Δ.Ε.Θ. 

Πες μας κάτι που δεν ξέρει ο κόσμος για την Ουρανία…

Η ζωή δεν μου χαρίστηκε εύκολα. Πάλεψα, όπως ΟΛΟΙ ΜΑΣ, για να βρω τα πατήματά μου διεκδικώντας μια θέση στην κοινωνία.

Ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις στους αναγνώστες…

Να συνεχίσουν να διαβάζουν, να στηρίζουν και να αγαπάνε το βιβλίο και τους συγγραφείς.

 Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου! Καλοτάξιδα τα βιβλία σου!

Κι εγώ σε ευχαριστώ, Μαρία μου. Καλοτάξιδα τα ΄΄Άνθη λεμονιάς΄΄ σου.

 

''Μαύρος Σεπτέμβρης, Ευανθία'' του Στάθη Τσατσαλάκη

                                          Παρουσίαση βιβλίου

Το βιβλίο του συγγραφέα Στάθη Τσατσαλάκη με τίτλο ''Μαύρος Σεπτέμβρης, Ευανθία'', κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. Είναι ένα βιβλίο συγκινησιακά  φορτισμένο.

 Όλα ξεκινούν από τη Σμύρνη, το 1910, όπου η ηρωίδα έρχεται στον κόσμο. Η ζωή της είναι γεμάτη ανατροπές και δυσκολίες ως προς τη διαχείριση των συναισθημάτων, των καθημερινών καταστάσεων και των γεγονότων που καθορίζουν  τη ζωή της.

Η ζωή της σημαδεύεται το 1922 από τον αφανισμό του ελληνισμού της Σμύρνης. Παιδί τότε, μένει μόνη και προσπαθεί να επιβιώσει.

 Καθόλη τη διάρκεια της ζωής της, θα συναντήσει ανθρώπους που τη βοήθησαν να σταθεί στα πόδια της και άλλους που την σημάδεψαν.

Στόχος της ζωής της, η εξέλιξη και η προσδοκία για ένα καλύτερο μέλλον.

Συγκινησιακά φορτισμένες, οι στιγμές που πέρασε στο Άουσβιτς όντας νοσοκόμα και ζώντας τόσο τον πόνο των ασθενών όσο και τον πόνο που προκλήθηκε εις βάρος τους από το γερμανικό καθεστώς.

Η Ευανθία είναι μια γυναίκα τυραννισμένη, πέρασε πολλά στη ζωή της αλλά ποτέ δεν σταμάτησε να μάχεται. Γιαγιά πλέον εξιστορεί στον εγγονό της όλη της τη ζωή.

Ένα βιβλίο γραμμένο για όσους θέλουν να περπατήσουν μαζί με την Ευανθία, στη Σμύρνη, στη Φλωρεντία και σε άλλους προορισμούς και να ζήσουν τα γεγονότα μέσα από την δική της ματιά.

Καλοτάξιδο!!!

13 ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΡΑΝΙΑΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΟΥ

                               Παρουσίαση βιβλίου

Το βιβλίο με τίτλο ΄΄13 ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΔΑΚΡΥΑ΄΄ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΝΙΜΑ. Είναι το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ράνιας Παντελίδου και ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί. Η συγγραφέας συνδυάζει κοινωνικά στοιχεία με στοιχεία μυστηρίου και μεταφυσικά.

Η Ρόη, η πρωταγωνίστρια της ιστορίας της με τη βοήθεια της αδερφής της και της κολλητής της φίλης ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από τη ζωή του Στάθη και της αδερφής του, ψάχνουν να βρουν τον δολοφόνο των χαμένων γυναικών. Σε αυτή τους την προσπάθεια, δεν είναι μόνες, τις καθοδηγούν οι ψυχές των θυμάτων που ζητούν  δικαίωση και λύτρωση. Με τον τρόπο τους, αυτές οι ψυχές προσπαθούν να προστατέψουν τη Ρόη από τον ή τους δολοφόνους. 

Άραγε, θα καταφέρουν οι τρεις γυναίκες να φτάσουν στη λύση του μυστηρίου; Κι αν ναι, με ποιον τρόπο;

Η ιστορία της Ράνιας κατάφερε να με συνεπάρει, με έκανε να αγωνιώ για την τύχη των τριών γυναικών, το τέλος ήταν απρόβλεπτο και οι τελευταίες σελίδες κύλησαν σαν νερό, αφού έψαχνα να βρω τον δολοφόνο, αν θα επέλθει η δικαίωση και τι θα απογίνει η Ρόη.

Ουρανία μου, καλοτάξιδο! 

Παρέα με την συγγραφέα, Ελευθερία Καλογνωμά

                                                           Συνέντευξη

Έχω τη χαρά να φιλοξενώ στο bookmeupgr.,  την συγγραφέα Ελευθερία Καλογνωμά. Η Ελευθερία μένει στην Αθήνα και εκτός από συγγραφέας είναι και καθηγήτρια Γαλλικών. Γράφει μυθιστορήματα και έχει ένα blog από κοινού με άλλους συγγραφείς που έγιναν φίλοι από το Wattpad και λέγεται «Ονείρων Πένες». Τα βιβλία της με τίτλο «Ίχνη στην έρημο -Αμμοθύελλα» και «Ίχνη στην έρημο –Όαση» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Υδροπλάνο ενώ στο CarmelasBooks, θα βρείτε το μυθιστόρημα «Μία λέξη» καθώς και το «6» που μέχρι στιγμής αποτελείται από τέσσερα βιβλία. Μπορείτε να επικοινωνήσετε με την συγγραφέα μέσω του facebook στο προφίλ της «Eleftheria Kalognoma Author».

Ελευθερία μου, θα ήθελα να σε καλωσορίσω στο blog μου.

Μαρία μου, ευχαριστώ για την πρόσκληση και εύχομαι κάθε επιτυχία στο μπλογκ σου.

Τι σημαίνει για εσένα συγγραφή;

          Η συγγραφή για μένα είναι καταρχάς απόδραση, όπως και το διάβασμα, εξάλλου. Το μεν διάβασμα μού προσφέρει τη δυνατότητα να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια άλλων, η δε συγγραφή να δείξω εγώ με τη σειρά μου τον δικό μου κόσμο στους άλλους. Οι λέξεις είναι ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία, είτε αυτές αφορούν την καθημερινή μας αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους γύρω μας, είτε -στην περίπτωση όσων γράφουμε- τις χρησιμοποιούμε για να φτιάξουμε κάτι που θα ταξιδέψει όσους μας διαβάζουν. Οι λέξεις είναι το δικό μας καλέμι και κάθε βιβλίο ένα γλυπτό, που δεν είναι ποτέ στάσιμο και απλά ο θεατής κάθεται μπροστά του και το θαυμάζει. Οι ιστορίες μέσα στα βιβλία είναι ζωντανές, μια μαγεία που ξετυλίγεται σταδιακά και, από κει και πέρα, εξαρτάται από τη δεινότητα του κάθε συγγραφέα το αν ένα βιβλίο θα μείνει αξέχαστο ή θα το προσπεράσουν αδιάφορα. 

 Σε ποια ηλικία κατάλαβες ότι ήθελες να ασχοληθείς με την συγγραφή;

         Πάντα έλεγα ότι μια μέρα θα έγραφα. Δεν είμαι από αυτούς τους συγγραφείς που ξεκίνησαν με μικρά κείμενα, π.χ. διηγήματα, καταχωνιασμένα σε ένα συρτάρι. Όταν πια η απόφαση, ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, η παρόρμηση έγινε πράξη, κάθισα μπροστά στον υπολογιστή και απλά ξεκίνησα το πρώτο μου βιβλίο, το οποίο παράτησα στα μισά και συνέχισα, χρόνια μετά, για να το ανεβάσω στο Wattpad, όπου και το τελείωσα. Εκεί, έπιασα τον μίτο της Αριάδνης, μπήκα στον λαβύρινθο, έφτασα στο τέρας και έκτοτε παλεύω μαζί του. Η έξοδος δε με αφορά πια, είμαι καλά εκεί. 

Ποια θεωρείς ότι είναι η πηγή έμπνευσής σου;

        Άπειρα πράγματα αποτελούν έμπνευση, σε κάθε μου βιβλίο και διαφορετικά. Η προσωπική ιστορία ενός δικού μου προσώπου, εικόνες και ό,τι υποσυνείδητα έχει αποτυπωθεί στον εγκέφαλό μου, εμπειρίες ζωής. Πριν λίγο καιρό, για παράδειγμα, διάβασα κάτι ενδιαφέρον που αφορά μία συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, μία λεπτομέρεια που δε γνώριζα και νομίζω λίγοι, επίσης, γνωρίζουν. Αυτόματα μου ήρθε η ιδέα ενός βιβλίου, το οποίο θα χρειαστεί μεγάλη έρευνα και το οποίο ελπίζω να ξεκινήσω κάποια στιγμή, όταν θα έχω βάλει σε σειρά εκκρεμότητες με άλλα βιβλία μου. Η έμπνευση έρχεται από παντού, μπορεί να πεταχτεί μπροστά σου στρίβοντας στην επόμενη γωνία, μπορεί να είναι ακόμα και ένα πρόσωπο που γνώρισες κάτω από… τον πύργο του Άιφελ! (Οι αναγνώστριες που με γνωρίζουν καλά, τώρα θα τρίβουν τα χέρια τους, είναι σαν να τις βλέπω). 

  Θα ήθελα να μου γράψεις κάτι που δε γνωρίζει το αναγνωστικό κοινό για την   Ελευθερία.

   Δύσκολη ερώτηση, πραγματικά. Πολύ καλά με γνωρίζουν αυτοί στους οποίους     επιτρέπω να με γνωρίσουν. Γενικά, δεν είμαι άνθρωπος των άκρων -αν και έχω κάνει   μερικά ακραία πράγματα στην,   κατά τα άλλα, απλή ζωή μου- και έχω τεράστια υπομονή.   Είμαι πολύ συναισθηματική κι αυτό μπορεί   κανείς να το διαπιστώσει, απλά διαβάζοντας τα   βιβλία μου‧ ακόμα και στις ιστορίες μου όπου η περιπέτεια και η δράση κυριαρχούν, το   συναίσθημα δε λείπει ποτέ, μου είναι φύσει αδύνατον να το  απομονώσω και δε θέλω,   στην   τελική. Όσο συναισθηματική κι αν είμαι όμως, όση υπομονή κι αν έχω,  όταν αγγίξω   το   σημείο μηδέν που για όλους μας υπάρχει -το δικό μου χάνεται κάπου στα βάθη τού   Σύμπαντος, αλλά κάπου κάπου το βρίσκω- τότε αντιδρώ όπως ακριβώς περιγράφω στο   κείμενο που  ανέβασα προ καιρού στο μπλογκ στο οποίο συμμετέχω, στο Ονείρων Πένες:   «Αυτοί που φεύγουν, δε φωνάζουν», είναι ο τίτλος του κειμένου και είναι τόσο εγώ!   Σπάνια,  έως ποτέ, τσακώνομαι και σπάνια, επίσης, φεύγω. Αλλά άπαξ και φύγω, δεν   επιστρέφω   ποτέ, κυρίως ψυχικά. Σωστό, λάθος, δεν ξέρω, αλλά  αυτή είμαι και στα 53 μου   είναι αργά,  νομίζω, για ν’ αλλάξω. Και μπορεί και να μη θέλω.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;

Ως Ελευθερία, μεγαλύτερός μου φόβος είναι, εννοείται, να μη συμβεί κάτι, όχι σ’ εμένα, αλλά στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Και οι σεισμοί, τους τρέμω! Ως συγγραφέας, το μόνο που με τρομάζει, δεν είναι το να μην εκδοθούν άλλα βιβλία μου -πάντα υπάρχει τρόπος να δώσεις στο κοινό σου αυτό που θες, ακόμα και δωρεάν- ούτε το να στερέψω από έμπνευση -αυτό δε νομίζω πως θα συμβεί ποτέ, εκτός αν πάθω Αλτζχάιμερ- αλλά να μην προλάβω να περάσω στο χαρτί (στον υπολογιστή, βασικά, απλά το χαρτί ακούγεται πιο λογοτεχνικό) όλες τις ιδέες που έχω, ώστε αυτές να μείνουν πίσω, σε όσους με αγάπησαν ως συγγραφέα και, κυρίως, στα παιδιά μου. Δεν έχω περιουσία να τους αφήσω, μόνο τη μαμά τους μέσα από τα βιβλία της, το άλλο κομμάτι της που βρίσκεται έξω από τα πλαίσια του όρου μητέρα. Να μην προλάβω, αυτό με φοβίζει, έστω κι αν ήδη πρόλαβα να κάνω κάτι, πολύ μικρό, που όμως αγαπήθηκε και μου χάρισε κάτι τεράστιο.

Ποιο είναι το επόμενο συγγραφικό σου βήμα;

        Αυτή τη στιγμή δουλεύω πάνω στη συνέχεια του «6», της σειράς βιβλίων που βρίσκονται στον ηλεκτρονικό εκδοτικό Carmela’s books, ένα έργο που έχω λατρέψει και μ’ έχει βασανίσει αρκετά. Σε ό,τι αφορά την επόμενη έντυπη έκδοση, το γλυκό έχει μπει στον φούρνο και ψήνεται. Μαζί ψήνονται και οι αναγνώστριες, το ξέρω, έχουν επιδείξει τεράστια υπομονή και γνωρίζουν προσωπικά η κάθε μία πόσο τις ευχαριστώ, πόσο τις αγαπώ και τις ευγνωμονώ, γνωρίζουν όμως και πώς λειτουργεί ο εκδοτικός κόσμος στην Ελλάδα σήμερα. Από την άλλη, ξέρουν ότι όταν αυτό το γλυκό βγει από τον φούρνο, θα είναι αυτό που τόσο περίμεναν, που τόσο αγάπησαν. Κι επειδή το μπλε γλάσο πάνω του το έφτιαξαν αυτές, με την αγάπη τους, θα το φάμε παρέα, θα μοιραστούμε το ίδιο κουταλάκι, καθισμένες γύρω από ένα τραπέζι, ως η παρέα που πάντα ήμασταν. Η πιο γλυκιά. 

Πώς αισθάνεσαι όταν γράφεις τη λέξη «ΤΕΛΟΣ» σε κάθε σου βιβλίο;

       Από τη μία ανακούφιση, από την άλλη θλίψη, μελαγχολία. Είναι γλυκόπικρο το συναίσθημα. Δύσκολα αποχωρίζεσαι τους ήρωες που έχτισες, αγάπησες, ταλαιπώρησες, που ήταν μέρα νύχτα στο μυαλό σου. Η συγγραφή ενός βιβλίου και η ολοκλήρωση του είναι μία σχέση πάθους και στο τέλος επιστρέφεις ξανά και ξανά στον τόπο του εγκλήματος, για να δεις αν το έκανες καλά και να διαπιστώσεις τα λάθη σου πριν σε πιάσουν, γιατί τελικά… θέλεις να σε πιάσουν στα χέρια τους -εν προκειμένω, να σε διαβάσουν και να καταλάβεις μία θέση στα ράφια τους- οπότε και το ξαναζείς από την αρχή. Κάθε νέο βιβλίο είναι όπως μια νέα φιλία, ανυπομονείς να δεις πού θα σε πάει, αν θα σου ταιριάξει, αλλά δεν εγκαταλείπεις ποτέ και τις παλιές φιλίες. 

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

       Έχω ένα συγκεκριμένο πλάνο στο κεφάλι μου, μένει να δούμε αν θα μου βγει. Εκτός από την επικείμενη έκδοση, έχω βιβλία έτοιμα που θέλω να ξαναδώ και να επεξεργαστώ και παράλληλα, με παρέα ένα αγαπημένο μου πλάσμα, κυνηγάμε αυτό που έχω χαρακτηρίσει ξανά ως πεταλούδες. Είναι ένα κοινό μας όνειρο που ξεκίνησε, όπως όλα τα ωραία, ένα βράδυ ως πλάκα, κάτι που μόνο οι δυο μας γνωρίζουμε και δε θα μάθει κανείς μέχρι να συμβεί. Αν συμβεί. Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από τα όνειρα, είναι ό,τι μας κρατάει όρθιους, εμένα τουλάχιστον. Προσπαθώ να τρέξω πολλά πράγματα ταυτόχρονα κι έχω έναν διαρκή ανεμοστρόβιλο στο κεφάλι μου, αλλά δε με νοιάζει, αντίθετα, με αναζωογονεί.

 

Θα ήθελα να μου γράψεις ένα μήνυμα για τους αναγνώστες.

       Μη σταματάτε να ονειρεύεστε, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω σας, γύρω μας. Τα όνειρα είναι δωρεάν, ακόμα κι αν καμιά φορά πληρώνουμε για να τα πραγματοποιήσουμε. Μην πείτε ποτέ πως είναι αργά. Το μόνο πράγμα που είναι μη αναστρέψιμο είναι ο θάνατος‧ μέχρι να φτάσουμε σε αυτόν, όλα μπορούν να ανατραπούν, να αναιρεθούν, ν’ αλλάξουν κατεύθυνση. Και να δίνετε τακτικά μία υπόσχεση στον εαυτό σας.  

      «Καμιά φορά, οι υποσχέσεις της ψυχής είναι πιο δυνατές κι από τον Θεό».

Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου! Καλοτάξιδα τα βιβλία σου!