Παρέα με τη συγγραφέα Σοφία Τουτσίδου και τα ''Νιάτα χαμένα στην άμμο''

 

Συνέντευξη

Η Σοφία Τουτσίδου είναι εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε στη Φλώρινα και τελείωσε την Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης. Έφυγε με απόσπαση στη Γερμανία, όπου ζει μέχρι και σήμερα. Ξεκίνησε γράφοντας ποιήματα και θεατρικά για τις ανάγκες των σχολικών εκδηλώσεων. Έγραψε και εικονογράφησε δυο παραμύθια για παιδιά προσχολικής ηλικίας ΄΄Το βατραχάκι΄΄ και ΄΄Οι περιπέτειες του Λευκαδερού΄΄ που εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Beismedia στη Γερμανία. Στην Ελλάδα εκδόθηκαν δυο βιβλία παιδικής λογοτεχνίας ΄΄Το άσπρο συννεφάκι με τα κόκκινα μαγουλάκια΄΄ από τις εκδόσεις Ανάτυπο, το οποίο έχει κυκλοφορήσει και στα γερμανικά και ΄΄Ρούλης ο Χταποδούλης΄΄ από τις εκδόσεις Γράφημα. Από τις εκδόσεις Γράφημα κυκλοφορεί και το κοινωνικό της διήγημα με τίτλο ΄΄Νιάτα χαμένα στην άμμο΄΄ και για το οποίο θα συζητήσουμε εκτενέστερα στην συνέντευξη.

Κυρία Σοφία μου, θέλω να σας καλωσορίσω στο blog μου. Ξεκινάμε, λοιπόν.

 

1.Τι σημαίνει για εσάς  ΄΄συγγραφή΄΄ και πότε ξεκινήσατε να γράφετε;

 H συγγραφή για μένα είναι μια τέχνη όπως για παράδειγμα η ζωγραφική. Όπως ο ζωγράφος πινελιά με πινελιά, χρώμα με χρώμα αποτυπώνει στον καμβά το έργο του, έτσι και στη συγγραφή  ο συγγραφέας λέξη με λέξη αποτυπώνει στο χαρτί τα συναισθήματά του, τη φαντασία του, τις σκέψεις του, τις ιδέες του, τις γνώσεις, την ευαισθησία του, προσπαθώντας να ολοκληρώσει ένα έργο του. Βέβαια η συγγραφή δεν είναι κάτι τόσο απλό. Χρειάζεται χρόνο, υπομονή, επεξεργασία, επιμέλεια μέχρι ένα βιβλίο να φτάσει στα χέρια του αναγνώστη.

 Ξεκίνησα να γράφω όταν πριν πολλά χρόνια ήρθα με απόσπαση στη Γερμανία. Στην αρχή ήταν ποιήματα και μικρά θεατρικά έργα για τις ανάγκες του σχολείου. Μετά άρχισα να γράφω παιδικά βιβλία. Η μούσα μου για τα παιδικά,  ομολογώ πως ήταν οι μικροί μαθητές μου και τα εγγόνια μου.

 

2.Θέλετε να μας δώσετε μια μικρή γεύση για την ιστορία που εκτυλίσσεται στο βιβλίο σας, με τίτλο ΄΄Νιάτα χαμένα στην άμμο΄΄;

 Η ιστορία αυτού του βιβλίου έχει τρεις πρωταγωνιστές. Είναι τρεις φίλοι ο Γιάννης, που για κάποιον λόγο η παρέα του του έδωσε το όνομα Τζόνι, ο Χρήστος ο κολλητός του, η Ελένη φίλη στην αρχή, μα αγαπημένη του στην συνέχεια. Αυτό που ήθελα να δώσω σε αυτό το διήγημα είναι αυτά που απασχολούν τους νέους στην εφηβεία, δηλαδή ο έρωτας, η αγάπη στο ποδόσφαιρο, η οπαδική βία, η μεγάλη γάγγραινα των ναρκωτικών και πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να κυλίσει σε αυτά.

3.Τι στάθηκε αφορμή για να γράψετε το συγκεκριμένο διήγημα;

 Εδώ θα σας διηγηθώ μια ιστορία. Σαν δασκάλα  δούλεψα στη Γερμανία σε διάφορα σχολεία που ήταν μακριά από το σπίτι μου και έπρεπε να ταξιδεύω με το τρένο. Μια μέρα λοιπόν σε έναν σταθμό του τρένου με  πλησίασε ένας νεαρός, ρακένδυτος και μου ζήτησε στα γερμανικά, χρήματα για να πάρει κάτι να φάει. Του απάντησα ότι δεν έχω χρήματα μαζί μου, αλλά αν θέλει έχω κάτι για να φάει. Του έδωσα ένα τάπερ με ένα τοστ και μία μπανάνα. Τα πήρε και μου απάντησε ευχαριστώ στα ελληνικά και αμέσως Danke στα γερμανικά. Είσαι Έλληνας, τον ρώτησα. Κούνησε το κεφάλι καταφατικά και συνέχισε να τρώει λαίμαργα. Σαν μάνα που ήμουν αισθάνθηκα έναν πόνο στην καρδιά μου και τον ρώτησα «γιατί παιδί μου έφτασες σε αυτό το σημείο;» και μου έδωσε αυτήν την απάντηση « μπήκα σε κινούμενη άμμο και όσο κουνάω τα χέρια μου μπαίνω πιο μέσα». «τί εννοείς , δεν καταλαβαίνω» του είπα. Μου απάντησε μονολεκτικά «ναρκωτικά». Την ώρα εκείνη ήρθε το τρένο και  έπρεπε να φύγω. Του έδωσα ένα χαρτάκι με το νούμερο μιας κοινωνικής λειτουργού της περιοχής μας και τον παρακάλεσα να επικοινωνήσει μαζί της. Έφυγα αλλά σε όλη τη διαδρομή τον σκεφτόμουν και έτσι γεννήθηκε ο τίτλος «Νιάτα χαμένα στην άμμο» και η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο.

 

4.Ποιο μήνυμα θέλει να περάσει στον αναγνώστη η ιστορία του Γιάννη- Τζόνι;

Ότι η ζωή είναι στιγμές, άλλες χαρούμενες, ευτυχισμένες και άλλες γεμάτες πόνο. Πρέπει να αγωνιζόμαστε πάντα ..να μην το βάζουμε κάτω. Να πολεμάμε τα φαντάσματα που κουβαλάμε μέσα μας και με όπλο την ελπίδα και την αγάπη να συνεχίζουμε.

5.Γιατί δώσατε τον συγκεκριμένο τίτλο στο βιβλίο σας;

 Νομίζω απάντησα παραπάνω.

6.Τι βαθμό δυσκολίας αντιμετωπίσατε στην περιγραφή κάποιων τραγικών καταστάσεων που βίωσε ο ήρωάς σας; Πώς νιώθατε εκείνη τη στιγμή;

 Η αλήθεια είναι ότι στις σκηνές αυτές ήταν σαν να ήμουν κι εγώ μέσα στο βιβλίο και πονούσα μαζί του, γιατί στην οικογένεια ζήσαμε την απώλεια νέου μέλους της, όχι βέβαια όπως οι απώλειες του Τζόνι, όμως ο πόνος είναι το ίδιο δυνατός! Και σήμερα όταν ξαναδιαβάζω το βιβλίο στις σκηνές εκείνες ένας κόμπος μου κλείνει το λαιμό!

7.Με ποιον χαρακτήρα του έργου ήρθατε πιο κοντά;

 Με τον Τζόνι φυσικά! Αυτός ο χαρακτήρας είμαι εγώ, είναι μια εικόνα σε εισαγωγικά του εαυτού μου.

8.Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Σαν παιδί στο χωριό που μεγάλωσα δεν είχαμε τη δυνατότητα να έχουμε βιβλία πέρα από τα σχολικά. Στο Γυμνάσιο διάβασα το πρώτο μου βιβλίο και ήταν της Πηνελόπη Δέλτα  «Τα μυστικά του Βάλτου».

 

9.Τι είδους βιβλία σας αρέσει να διαβάζετε;

Διαβάζω όλα τα είδη βιβλίων, μου αρέσει το διάβασμα και δεν υπάρχει κάποιο είδος που να μου αρέσει περισσότερο. Εκείνο όμως που δε μου αρέσει και με κουράζει πολύ είναι τα ιστορικά με πολλές ημερομηνίες …

10. Θα υπάρξει και επόμενο βιβλίο;

 Ναι, είναι έτοιμα δύο παιδικά και ένα μυθιστόρημα που το έχω δώσει για επιμέλεια. Πότε όμως και ποιο θα εκδοθεί πρώτο,  εξαρτάται από τον εκδοτικό οίκο.

11. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;

  Δεν μπορώ να πω πως έχω κάποιο φόβο, απλά αγωνία για το αν κατάφερα να δώσω στον αναγνώστη αυτά που ήθελα, αν τον άγγιξα με τα γραφόμενά μου. Θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη αν κάποιος που άρχισε να διαβάζει το βιβλίο μου έφτασε μέχρι το τέλος και αφού διάβασε το τέλος θα ήθελε να διαβάσει και κάποιο επόμενό μου!!!

12.Με ποιον τρόπο μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί σας οι αναγνώστες;

 Στη σελίδα μου στο Instagram και στο Facebook.

13.Ένα μήνυμα που θα θέλατε να στείλετε στους αναγνώστες…

Πρώτα από όλα θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω για μένα και το βιβλίο μου και στους αναγνώστες θέλω να ευχηθώ υγεία και να διαβάζουν βιβλία γιατί…. με ένα βιβλίο ακόμα κι αν είμαι μόνος δεν αισθάνομαι ποτέ μοναξιά!!

 

Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας και για την υπέροχη συνέντευξη, κυρία Σοφία μου! Καλοτάξιδα τα βιβλία σας και καλές συγγραφικές δημιουργίες.

 

 

Παρέα με τη κυρία ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ- ΖΑΪΡΗ μιλήσαμε για τους ''ΜΙΚΡΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ''

 Είναι ιδιαίτερη τιμή για εμένα και χαρά να έχω στο blog μου μια συνέντευξη από μια καταξιωμένη συγγραφέα που την γνώρισα μέσω του συγγραφικού της έργου. Θυμάμαι ήμουν στο Πανεπιστήμιο, όταν έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο της με τίτλο ''ΜΙΚΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ'' και έπειτα συνέχισα με το βιβλίο ''ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ''.

Οι ''ΜΙΚΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ'' ήταν ένα βιβλίο που έμεινε χαραγμένο στο νου μου αφήνοντάς μου ένα αίσθημα χαρμολύπης, συγκίνησης και πολλών αρωμάτων, κυρίως της σοκολάτας, της βανίλιας και της κανέλας. Γνώρισα την Νεφέλη, την Άρτεμη και την Μιρέλλα, βίωσα τη χαρά και το πόνο τους, περπάτησα μαζί τους και βίωσα ως φίλη τους κι εγώ τους προβληματισμούς τους, τα διλήμματά τους, μα περισσότερο στάθηκα στο μεγαλείο της ψυχής τους.

Η κυρία ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ- ΖΑΪΡΗ γεννήθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε τη Σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και το London Montessori Centre. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός, αλλά και ως υπεύθυνη εκδόσεων. Έχει γράψει 20 βιβλία για ενηλίκους και πάνω από 200 παιδικά, ενώ τα βιβλία της, που έχουν κυκλοφορήσει τόσο από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ όσο και από άλλους εκδοτικούς οίκους, ξεπερνούν τα 1.300.000 αντίτυπα. Της έχει απονεμηθεί το Βραβείο Λογοτεχνίας 2015 (Όμιλος Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον») για την απήχηση του συγγραφικού της έργου και τη διαδραστική σχέση της με τους αναγνώστες της. Έχει κερδίσει δύο βραβεία PUBLIC για τα μυθιστορήματά της: ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ (Βραβείο Κοινού 2015) και ΑΛΜΥΡΑ – Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΛΛΙΩΣ (Βραβείο Μυθιστορήματος Βιβλιοπωλείων PUBLIC 2023). Τα βιβλία της ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ και ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. 

Μαζί μιλήσαμε για το βιβλίο ''ΜΙΚΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για αυτό.

                                     Συνέντευξη

1. Τι στάθηκε αφορμή για να ξεκινήσετε τη συγγραφή;

Γεννήθηκα μέσα στα βιβλία, ο πατέρας μου είχε εκδοτικό οίκο, τα πρώτα συγγραφικά μου βήματα τα έκανα γράφοντας παιδικά βιβλία.  Στην απόφασή μου να ασχοληθώ με τη συγγραφή με επηρέασε και το γεγονός πριν καλά καλά προλάβω να γνωρίσω τη μαμά μου, εκείνη έφυγε για ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό... Θέλοντας να νιώσω τη μητρική αγάπη, την τρυφερότητα και την ασφάλεια, που μου έλειπε, έκλεινα τα μάτια κι έφτιαχνα με τη φαντασία μου μια ολοζώντανη μητέρα, να μου χαμογελάει, να με αγκαλιάζει.

Δεκαεννέα ετών μόλις, έγινα για πρώτη φορά μητέρα, λίγα χρόνια μετά απέκτησα το δεύτερο  παιδί μου, για να βιώσω και πάλι την παιδική ηλικία, αυτή τη φορά όπως την ονειρευόμουν, μέσα από τα δικά μου παιδιά. Ήταν η ίδια αυτή ενδόμυχη ανάγκη που με ώθησε να σπουδάσω παράλληλα νηπιαγωγός. Μέχρι που τα συναισθήματα άρχισαν να «ξεχειλίζουν» από μέσα μου, βρίσκοντας τελικά διέξοδο στο χαρτί και στις λέξεις...

Κάποια στιγμή στράφηκα και στη λογοτεχνία ενηλίκων. Έχω γράψει ως τώρα 19 μυθιστορήματα και συνεχίζω, η γραφή είναι η ίδια μου η ανάσα.

Τα μυθιστορήματά μου αντικατοπτρίζουν την καθημερινότητά μας, οι ήρωές μου παρόλες τις δυσκολίες, δε λυγίζουν, χαμογελούν, αισιοδοξούν και προχωρούν, παλεύοντας να μεταδώσουν μηνύματα ζωής. Πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα σέβομαι το κοινό μου κι όταν γράφω, καταθέτω την ίδια την ψυχή μου πασχίζοντας να φανώ αντάξια των προσδοκιών του. 

Τελικά η γραφή δεν αποτελεί για μένα επαγγελματική επιλογή, αλλά μια βαθιά ανάγκη έκφρασης του εσωτερικού μου κόσμου.

2. Τι αισθάνεστε όταν γράφετε;

Νιώθω πως αναπνέω, η γραφή είναι η δική μου ανάσα. Δε δυσκολεύομαι καθόλου να βουτήξω στις λέξεις, να καταθέσω την ίδια μου την ψυχή. Το ραντεβού το ορίζει η δίψα μου για τη γραφή, μα πιότερο η ανάγκη να επικοινωνώ με τους φίλους και τις φίλες της καρδιάς μου. Νιώθω κομμάτι τους, παραθέτω όλα τα άγχη, τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς τους, τους ταξιδεύω σε χρώματα κι αρώματα της ψυχής. Το πιο σημαντικό για μένα είναι πως γράφω για εκείνους, μέσα από εκείνους.

3. Το βιβλίο σας με τίτλο ''ΜΙΚΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ'' με έκανε να κλάψω, να γελάσω, να συλλογιστώ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Είδα τρεις φίλες αχώριστες, να τις χωρίζει η παρουσία ενός αγοριού, ο έρωτας, η ζήλεια, η πικρία και η αρρώστια. Μύρισα τη σοκολάτα, τη βανίλια και την κανέλα. Τι στάθηκε αφορμή για να γράψετε το συγκεκριμένο βιβλίο;

Το εμπνεύστηκα από την ίδια την εποχή που ζούμε, καθώς όλοι γύρω μας έχουν σκοτεινιάσει, σταμάτησαν να χαμογελούν. Έγραψα για την προσφορά στον συνάνθρωπο, για την απίστευτη δύναμη της φιλίας, αναζήτησα παρέα με τις ηρωίδες μου το ίδιο το νόημα της ευτυχίας.

Προσπάθησα να πιαστώ από κάποιες ξεχασμένες αξίες, από αυτές που αναζητούν τα χρόνια που ζούμε. Την αξία της αγάπης και της προσφοράς. Διάλεξα αυτόν τον τίτλο, γιατί η παιδαγωγική εμπειρία μού έχει αποδείξει πως κάθε άνθρωπος είναι ένας «Μικρός Άγγελος». Μπορεί, καθώς μεγαλώνει, το άσπρο φως που τον περιβάλλει να γίνει γκρίζο ή ακόμα και μαύρο. Δεν φταίει όμως εκείνος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έχει μεγαλώσει. Εισέπραξε άραγε αγάπη, άπειρη αγάπη στα παιδικά του χρόνια; Του χάρισαν την ασφάλεια που είχε τόσο ανάγκη;

Το γέμισα με μυρωδιά θάλασσας το βιβλίο, με τα αρώματα των λουλουδιών της ελληνικής γης, με γεύσεις αγάπης, ανακατεμένες με βανίλια, σοκολάτα, κανέλα.

Μέσα από τη ζωή της κεντρικής ηρωίδας της Νεφέλης περνάει η ιστορία της πατρίδας μας από το 1955 ως τις αρχές του 1980. Ήταν πονεμένες εκείνες οι γενιές, μετά τον πόλεμο, μετά τον εμφύλιο, κι όμως χαμογελούσαν με αισιοδοξία στη ζωή.

 Θυμίζει τη σοκολάτα η ηρωίδα μου, μοιάζει πικρή και γλυκιά, αλλάζει χίλιες μορφές, άλλοτε δυνατή κι άλλοτε ευαίσθητη, μαγεύει. Δουλεύει από μικρή στο ζαχαροπλαστείο στον Πόρο και για κείνη κάθε άνθρωπος αντιπροσωπεύει μια γεύση. Η φιλενάδα της, η Άρτεμη, είναι η βανίλια, γιατί μοσχοβολάει ολόκληρη με ένα άρωμα που ξετρελαίνει, είναι ήρεμη και ευαίσθητη, λάμπει σαν τον ήλιο. Κι η Μιρέλλα, η άλλη της στενή φίλη, αντιπροσωπεύει την κανέλα. Είναι γλυκιά, τσαχπίνα, γεμάτη σπιρτάδα. Ατόφιο θηλυκό. Οι τρεις ηρωίδες μεγαλώνουν μαζί σε ένα ευωδιαστό νησί και τη ζωή τους την καθορίζει άθελά του, ένα αγόρι με μια κιθάρα, ο Άγγελος...

Γράφοντας τους «Μικρούς Αγγέλους» προσπάθησα να μαζέψω τζιτζίκια, σε εκείνες τις αλησμόνητες εποχές αθωότητας, να τα κλείσω στη χούφτα μου, να αφουγκραστώ τον ήχο τους, παρέα με τους αναγνώστες μου. Αλώνιζα το μαγευτικό νησί, με ένα κατακόκκινο ποδήλατο, μάζευα λουλούδια στους μικρούς λόφους του Πόρου, άκουγα νότες κιθάρας και καρδιοχτυπούσα. Προσπάθησα να σεργιανίσω στις ανθρώπινες γεύσεις, προσπάθησα να ξεχειλίσω το βιβλίο με ζεστή σοκολάτα.

4. Πώς αποφασίσατε να δώσετε το συγκεκριμένο τίτλο;

Σε αυτό το μυθιστόρημα με θέμα την προσφορά, αναφέρομαι σε ανθρώπους- αγγέλους... Οπότε υπήρχε καλύτερος τίτλος;

5.Με ποιον χαρακτήρα ήρθατε πιο κοντά;

Σίγουρα με τη Νεφέλη, έχει πολλά δικά μου στοιχεία, ευτυχώς ή δυστυχώς... Και με την Άρτεμη, που κατά κάποιον τρόπο αντιπροσωπεύει τη μητέρα μου. Όσο για την Αγγελική, είναι η ιστορία της δικής μου γιαγιάς...

6.Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος; 

Αγωνιώ πάντα για την υγεία των αγαπημένων μου.

7. Θα ήθελα να μου γράψετε κάτι που δεν γνωρίζει ο αναγνώστης για εσάς...

Γεννήθηκα στην Αθήνα, ανάμεσα στα βιβλία, γιατί ο πατέρας μου είχε εκδοτικό οίκο, τις εκδόσεις Ρώσση. Μεγάλωσα, μυρίζοντας το χαρτί των βιβλίων, αυτή τη μυρωδιά του ξεκινήματος του μαγικού ταξιδιού στη χώρα της φαντασίας.

Λατρεύω τα παιδιά, τα λουλούδια, τα χαμόγελά καρδιάς, τη θάλασσα, τον ουρανό, την ελπίδα, την ίδια τη ζωή. 

Φοβάμαι τον θάνατο, αν και δεν πρέπει. Γιατί μόνο ο θάνατος, μας διδάσκει πως η ζωή είναι ένα πανηγύρι, μας μαθαίνει να ζούμε την κάθε στιγμή.

Ελπίζω να μπορώ να γράφω μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Γιατί η γραφή, είναι η ανάσα μου.

8. Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους αναγνώστες σας;

Πως η αγάπη είναι ο μοναδικός μας δρόμος. Κι είναι μονόδρομος. Για να αγαπήσουμε και να μας αγαπήσουν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή. Είναι αυτό που μας κάνει ευτυχισμπένους, που μας εξυψώνει, που μας καθοδηγεί...

Σε κάθε μυθιστόρημα προσπαθώ να πείσω τους αναγνώστες μου να συνειδητοποιήσουν πως όλα ξεκινούν από την παιδική μας ηλικία. Αυτή καθορίζει όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Προσπαθώ ακόμη να τους μάθω να αγαπήσουν τον εαυτό τους και να μεγαλώσουν αυτόνομα, ευτυχισμένα παιδιά, ελπίζοντας σε έναν κόσμο καλύτερο συναισθηματικά. Παλεύω να μεταδώσω μηνύματα ζωής κι αγωνίζομαι, μέσα από τους χάρτινους ήρωές μου, να βρίσκω λύσεις σε ό,τι αντιμετωπίζουμε καθημερινά, γιατί θεωρώ πως αυτός είναι ο ρόλος του συγγραφέα.

9. Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Αν θυμάμαι καλά, ένα παραμύθι το οποίο λάτρεψα μεμιάς, « Η πριγκίπισσα και το ρεβίθι», του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Τέλος συνέντευξης

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυρία Ρώσση- Ζαΐρη για τον χρόνο που μου αφιέρωσε, να της ευχηθώ καλοτάξιδα τα βιβλία της και να παραμείνει η Ρένα που όλοι γνωρίζουμε!

Παρέα με την Ελένη Καλλιατάκη και το παραμύθι της ''ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ΄΄

                                                           Συνέντευξη

Η Ελένη Καλλιατάκη γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου ζει και εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών, όπως επίσης συγγραφέας βιβλίων και θεατρικών που βρίσκουν εφαρμογή στην εκπαιδευτική πράξη. Είναι άτομο δραστήριο, βιβλιοφάγος, αισιόδοξη και αθεράπευτα εργασιομανής. Ονειρεύεται ένα πιο ανθρώπινο σύμπαν για όλα τα πλάσματα του κόσμου, κάνοντας την αρχή από τον εαυτό της και καλλιεργώντας αξίες στα παιδιά που θα οδηγηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Με την Ελένη θα συζητήσουμε για το παιδικό διήγημά της ΄΄ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ΄΄ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις iWrite.

Ελένη μου, καλωσόρισες στο blog μου. Διάβασα το διήγημά σου και είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να ρωτήσω. Ας ξεκινήσουμε.

 

1.Τι σημαίνει για εσένα  ΄΄συγγραφή΄΄ και πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το παιδικό διήγημα;

Αρχικά, σε ευχαριστώ πολύ για την τιμή που κάνεις! Είναι μεγάλη υπόθεση να σε αποδέχονται ως συγγραφέα μέσω του πρώτου βιβλίου σου!

Για μένα η συγγραφή είναι μαγεία! Είναι ο τρόπος που επικοινωνώ και εκφράζω τις ιδέες μου, αλλά κυρίως τα συναισθήματά μου με το παιδικό κοινό. Είναι το ξεδίπλωμα της σύνθετης σκέψης μου που προσπαθεί να βρει τρόπο να «μιλήσει» χωρίς φόβο και πάθος, για όλα όσα ο κόσμος διστάζει να πει στα παιδιά. Υπάρχει μια λανθασμένη άποψη, ότι δεν πρέπει να μιλάμε στα παιδιά μας για «δύσκολα θέματα» όπως για παράδειγμα την απώλεια, το θάνατο, διότι ίσως ο ευαίσθητος ψυχισμός τους επηρεαστεί, κι αυτό δεν είναι σωστό. Ως εκπαιδευτικός, αντιλαμβάνομαι ότι οι μαθητές μου αναζητούν πέρα από τη γνώση και τη βιωματικότητα στη μάθηση, την αλήθεια των πραγμάτων γύρω τους. Οπωσδήποτε, ο τρόπος προσέγγισης δεν είναι ο ίδιος όταν απευθύνεσαι σε παιδιά δημοτικού ή νηπιαγωγείου, με το να απευθύνεσαι σε ενήλικα άτομα που επικοινωνούν θεωρητικά εξίσου καλά με εσένα. Η επικοινωνία τοποθετείται σε διαφορετικά πλαίσια και με άλλους όρους διεξάγεται στο σύνολό της. Τα κριτήρια προσέγγισης του θέματος διαφοροποιούνται καθώς μπαίνουν στο επίκεντρο άλλοι παράγοντες: όπως η ηλικία, η εμπειρία- το βίωμα, η γνώση κλπ, οπότε εκ των πραγμάτων συμπεριφερόμαστε διαφορετικά.

Η συγγραφή, ωστόσο για μένα, είναι ο δρόμος προς την αναζήτηση της δικής μου εσωτερικής αλήθειας που θα ήθελα να γίνει αποδεκτή από το κοινό.

Όσο αφορά στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης σου, το παιδικό διήγημα και γενικά τα βιβλία που έχουν να κάνουν με παιδιά, είναι πιο κοντά στο αντικείμενό μου, καθώς το επάγγελμά μου είναι εκπαιδευτικός και βρίσκομαι συνεχώς σε επαφή με παιδιά διαφόρων ηλικιών. Γνωρίζω, πολύ καλά πώς σκέφτονται, συχνά, διαβάζω τη σκέψη τους- όπως τους λέω αστειευόμενη- και το μόνο βέβαιο είναι πώς δεν επιθυμούν τα ψέματα ή την απόκρυψη της αλήθειας, όσο «πικρή» κι αν είναι.

2.Θα ήθελες να μας δώσεις μια μικρή γεύση από την ιστορία του «ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ»;

Φυσικά,ναι!

Το βιβλίο αυτό δίνει την αφορμή για περισσότερη πληροφόρηση και έρευνα, στην ουσία, μας βάζει σε μια διαδικασία αναζήτησης και σκέψης για τη δωρεά οργάνων, τη διαδικασία και την αξία της, ώστε να είμαστε σε θέση να απαντήσουμε σε όποια απορία προκύψει. Επιπρόσθετα, δίνει απαντήσεις στα παιδιά αναγνώστες, μέσω του μικρού ασθενή, του Γιώργου, ο οποίος είναι αρκετά περίεργος να μάθει την αλήθεια και την αναζητάει με κάθε τρόπο. Τα παιδιά θέλουν να ξέρουν και κυρίως αντιλαμβάνονται τα ψέματα! ''Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα'', λέει ο Σαβόπουλος και έχει δίκιο. Μένει κάποιος να του την πει. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τον γιατρό του, τον Επιδέξιο κύριο Λι. Και πάνω σε αυτό θα ήθελα να απαντήσω σε μια ερώτηση που μου κάνουν συχνά ενήλικες: Γιατί ο γιατρός είναι ξένος κι όχι Έλληνας; Για να μην με παρεξηγήσουν οι γιατροί μας, θα αναφέρω ότι ο λόγος δεν ήταν προσωπικός.Ο ασθενής πρέπει να βλέπει τον γιατρό του, ως επιστήμονα που θα του παρέχει τις γνώσεις και την εμπειρία του, ανεξάρτητα από την εθνική του ταυτότητα, όπως ακριβώς κι ο εκάστοτε γιατρός, έχει δώσει όρκο να κάνει με τους ασθενείς τους.

Η υποστήριξη που δέχεται ο πρωταγωνιστής, από τους φίλους και συμμαθητές του, αποτυπώνεται με διάφορους τρόπους μέσα από ζωγραφιές, τραγούδι, μπλουζάκια που γράφουν το όνομά του, μέσα δηλαδή από ένα ατελείωτο κύμα συμπαράστασης. Οι συμμαθητές, συμβολίζουν το κοινωνικό σύνολο και οι ενέργειες των συμμαθητών αποτυπώνουν τις πράξεις προσφοράς κι αλληλεγγύης που κάνουμε ως κοινωνία στον τομέα αυτό.

Το μήνυμα του βιβλίου είναι αισιόδοξο, όπως άλλωστε κάθε παιδικό βιβλίο, οφείλει να μεταδίδει .

 

3. Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γράψεις το συγκεκριμένο διήγημα και πώς αποφάσισες να γράψεις για το συγκεκριμένο θέμα;

Ο μικρός Ραφαήλ, που έφυγε νωρίς από αυτόν τον κόσμο, παλεύοντας με την ασθένεια του, για 18 μήνες περίπου, αποτέλεσε την αφορμή να το γράψω, δίνοντας ωστόσο μια πιο αισιόδοξη εκδοχή ! Ήταν μάλιστα συμμαθητής του γιου μου, μόλις δέκα χρονών!

 4.Τι βαθμό δυσκολίας συνάντησες ως προς το συναισθηματικό κομμάτι κατά την συγγραφή του διηγήματός σου;

Η αλήθεια είναι ότι όταν έγραψα το συγκεκριμένο παιδικό διήγημα, ήμουν συναισθηματικά φορτισμένη, λόγω της «απώλειας» του μαθητή μας στο σχολείο όπου εργάζομαι. Δυστυχώς ο χαμός του συντάραξε συθέμελα την μικρή μας κοινωνία. Το βιβλίο το έγραψα χωρίς σκέψη, μέσα σε λίγες ώρες, δίνοντας έναν «εσωτερικό όρκο» στο παιδί που έφυγε, αλλά και σε κάθε νέο άνθρωπο που χάνεται πώς αν μπορούσα με μαγικό τρόπο να τον έφερνα ξανά στη ζωή, θα το έκανα!

 Μακάρι να υπήρχαν δεύτερες ευκαιρίες!!!

Μακάρι να γινόταν μέσω της συγγραφής!!!

Κι εκεί που συχνά απογοητεύομαι, μελαγχολώντας με τις σκέψεις μου, τα φωτεινά χαμόγελα των παιδιών έρχονται να απαλύνουν τη θλίψη! Αν κάτι μου δίδαξε η πορεία του βιβλίου αυτού, στον 1,5 χρόνο περίπου κυκλοφορίας του, είναι πως καταφέρνει να δώσει ελπίδα και αισιοδοξία, παρά την δυσκολία του εγχειρήματος!!!

 

5. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλεις να στείλεις μέσω του διηγήματός σου στα παιδιά;

Η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τα παιδιά ένα σημαντικό ζήτημα είναι ανάλογη της δικής μας στάσης απέναντι σε αυτό. Κι επειδή η αλήθεια του καθενός διαφέρει - και αυτό τις περισσότερες φορές διχάζει τα παιδιά, καθώς δεν υπάρχει ένας κοινά διαπραγματεύσιμος τρόπος παρουσίασης των καταστάσεων - είναι επιτακτική η ανάγκη να υπάρξει εκπαίδευση.

 Σχετικά με τον τρόπο προσέγγισης των δύσκολων εννοιών, υπάρχουν πολλές τεχνικές και εκπαιδευτικές εφαρμογές που θα μπορούσαν να συνεπικουρήσουν στο έργο μιας πιο οργανωμένης παρουσίασης από πλευράς εκπ/κών, όπως παράδειγμα μέσω του κουκλοθέατρου.

 Ο τρόπος που θα συμπεριφερθεί ένας μαθητής, απέναντι σε ένα τέτοιο ζήτημα, αρχίζει από την οικογένεια και τη στάση που κρατούν οι γονείς σε δύσκολα θέματα που τους αφορούν και συνεχίζει στο σχολείο και τη στάση που θα κρατήσει επίσης σε μία δύσκολη κατάσταση, τον τρόπο που θα χειριστεί δηλαδή η εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολό της, ένα μείζον ζήτημα. Με απλά λόγια, εξαρτάται από την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης στην παιδική μας ηλικία. Κρατήστε την λέξη «ενσυναίσθηση» , μερικοί ενήλικες δεν την κατανοούν καθόλου κι ας γνωρίζουν την σημασία της.

Το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου: « Μια αλλιώτικη καρδιά» έχει να κάνει με την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης όσο γίνεται νωρίτερα..

Το ζήτημα της «Δωρεάς οργάνων» θα πρέπει να «απασχολεί» τον άνθρωπο, ως θνητό ον, από την παιδική του ηλικία. Εκείνο όμως που θεωρώ σημαντικό, είναι να ανοίξει αυτή η συζήτηση ταμπού στα σχολεία, πάντα με διακριτικό τρόπο και σεβόμενοι τη διαφορετικότητα των θρησκευτικών ιδεολογιών των οικογενειών ή γενικά των όποιων πεποιθήσεων τους. Θεωρώ ότι είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει ενημέρωση αρχικά των εκπαιδευτικών –των οικογενειών των μαθητών, ολόκληρης της σχολικής κοινότητας και κυρίως του Υπουργείου παιδείας που με ένα σχέδιο εκπαιδευτικής αλλαγής και καινοτομίας για ένα καλύτερο Ευ Ζην, θα συμπεριλάβει την πιθανότητα κάποιος μαθητής μελλοντικά να γίνει δωρητής –δότης και κάποιος άλλος αποδέκτης στην ουσία αυτής της υπέρμετρης αγάπης και ύψιστης μορφής εθελοντικής προσφοράς.

Αξίζει να πληροφορηθούν οι νέοι στο σχολείο για την ιδέα της δωρεάς οργάνων ως κάτι που είναι πιθανόν να συμβεί στους ίδιους ή τα συγγενικά τους πρόσωπα. Όπως ακριβώς συζητάμε για μια άλλη οδυνηρή πραγματικότητα, εκείνη των τροχαίων ατυχημάτων (κυκλοφοριακή αγωγή και εκπαίδευση) που δυστυχώς ως χώρα κατέχουμε μια από τις πρώτες θέσεις κι ενημερώνουμε τους νέους να προσέχουν για να μη θρηνήσουμε άδικα θύματα στην άσφαλτο, έτσι ακριβώς θα πρέπει να ενημερώνουμε για την εθελοντική προσφορά ορισμένων ανθρώπων στα θέματα υγείας και ευζωίας. Κανείς δεν ξέρεις πότε και πώς μπορεί να μπει σε μια διαδικασία να χρειαστεί «βοήθεια» όπως ακριβώς κανείς δεν ξέρει πότε και πώς μπορεί να πάθει ένα τροχαίο ατύχημα. Και στις δύο περιπτώσεις ωστόσο το νόημα είναι το ίδιο και αφορά στην πρόληψη.

Αν επιθυμούμε να αλλάξει η κατάσταση απαιτείται αλλαγή. Η διάδοση της ιδέας αποτελεί την αρχή της δημιουργίας μιας ανώτερης κοινωνίας που νοιάζεται για τον συνάνθρωπο, συμμερίζεται τον πόνο του και συμβάλλει μέσα από εφικτές και ασφαλείς λύσεις στην βελτίωση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων που τη στερούνται. Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στη διάδοση αυτής της ιδέας …

 6. Θα ήθελα να μου πεις κάτι που δεν γνωρίζει ο αναγνώστης για σένα.

Είναι λίγο δύσκολη ερώτηση αυτή, καθότι το να μιλάω για τον εαυτό μου είναι από μόνο του ένα θέμα!!!Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και ακόμη κι όταν απογοητεύομαι βρίσκω τρόπους να μιλάω στην «Ελένη», να την παρηγορώ, να της δίνω ελπίδα!

Συχνά της λέω, πως έχει δικαίωμα κι εκείνη να κάνει λάθος και πως το κυνήγι της τελειότητας είναι άτοπο, γιατί απλούστατα ο κόσμος μας δεν είναι τέλειος. Είμαι εργασιομανής, δοτική, όμως τώρα τελευταία μαθαίνω να λέω και τη λέξη «ΟΧΙ» .

Αν κάτι πρέπει να γνωρίζει κανείς για μένα είναι ότι έχω ισχυρή ενέργεια, χαμογελάω κόντρα στα προβλήματά μου και συνεχίζω…

 7. Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια;

Έχω γράψει αρκετά βιβλία, από πολύ νωρίς. Είμαι όμως άνθρωπος που δεν βιάζομαι! Για μένα καθετί με το οποίο καταπιάνομαι γίνεται με προσωπικό κόπο και αγώνα. Το βιβλίο είναι σαν το παιδί που γεννιέται, μέχρι να μπορέσει να σταθεί στα πόδια μόνο του, απαιτείται χρόνος. Κι εγώ γνωρίζω από παιδιά, έχω άλλωστε τέσσερα!

Ξέρω, ότι κάποια βιβλία μου είναι ανατρεπτικά και θα συζητηθούν σε βάθος χρόνου, όμως πρέπει πάντα να είναι ώριμη και η κοινωνία για να εισπράξει το μήνυμα του εκάστοτε βιβλίου!!!Θέλω να πιστεύω ότι στο μέλλον θα γνωρίζουν όλοι για την «Αλλιώτικη καρδιά» μου.

 8. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Η απώλεια της συνείδησης μου, για οποιοδήποτε λόγο, η μη αναγνώριση της ταυτότητας του εαυτού με τρομάζει! Το να ξέρουν όλοι οι άλλοι για εσένα, αλλά εσύ να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου! Το Αλτσαχάιμερ είναι ο μεγάλος φόβος μου λόγω κληρονομικότητας!!!

 9. Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους μικρούς αναγνώστες;

Να πάρουν το βιβλίο και να το διαβάσουν προσεκτικά μαζί με τους γονείς τους!!!Να τολμήσουν να κάνουν απορίες και να δεχτούν απαντήσεις. Να μη διστάζουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να ξέρουν πως στη ζωή μας είναι ωραίο να νιώθουμε τα συναισθήματά μας,  στο έπακρο, γιατί απλούστατα αυτό σημαίνει πως είμαστε ζωντανοί.

 10. Πώς μπορεί ο αναγνώστης να επικοινωνήσει μαζί σου;

Μπορεί να μου στείλει μήνυμα στο Fb στο όνομά μου eleni kalliataki  και στο email  μου  elenikalliataki@gmail.com.  Πάντα απαντάω στα μηνύματα αρκεί να τηρούνται οι προϋποθέσεις του σωστού  διαλόγου!!!

 

Καλοτάξιδο το παιδικό διήγημά σου, Ελένη μου. Σε ευχαριστώ πολύ  για το χρόνο που διέθεσες!

Σε ευχαριστώ από καρδιάς, γι’αυτή την συνέντευξη! Είναι σπουδαίο το έργο σου! Εύχομαι σε εσένα και τους αναγνώστες σου τα καλύτερα!!!

Παρέα με τον Στάθη Τσατσαλάκη και την Ευανθία του

 Συνέντευξη

Έχω τη χαρά να φιλοξενώ στο blog μου, τον συγγραφέα Στάθη Τσατσαλάκη για να συζητήσουμε για το πρώτο του μυθιστόρημα, με τίτλο «Μαύρος Σεπτέμβρης, Ευανθία» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Στάθη, καλωσόρισες στο blog μου.

-Διαβάζοντας το βιογραφικό σου σημείωμα μου έκανε εντύπωση ότι έχεις παρακολουθήσει σεμινάρια πάνω σε διαφορετικά αντικείμενα, όπως στη φιλοσοφία, τη δημιουργική γραφή, την ψυχολογία, τη νομική, τη βιοϊατρική και την εγκληματολογία. Με τι ασχολείσαι σήμερα και σε τι σου χρησίμευσε η παρακολούθηση των τόσο διαφορετικών σεμιναρίων στη ζωή σου;

Απάντηση: Η επιμόρφωση, χωρίς απαραίτητα να αγγίζει τα όρια της εξειδίκευσης, με βάζει να σκεφτώ με τρόπο πρωτόγνωρο. Πράγμα που δεν κρύβω πως με ενθουσιάζει. Αυτή την περίοδο μελετώ ένα πρόγραμμα με προσανατολισμό τις διεθνείς επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις.  

 

-Τι σημαίνει για εσένα η «συγγραφή»;

Απάντηση:  Ό,τι και η ανάγνωση. Ταξίδι. Η διαφορά έγκειται στο ότι προγραμματίζω την υπόθεση, το πότε, το πού και το πώς. Για να είμαι ειλικρινής, καθώς δεν είμαι του κλάδου και γράφω χάρη εσωτερικής ευφροσύνης, δεν μου είναι καθόλου εύκολο.

 

-Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γράψεις την «Ευανθία»;

Απάντηση:  Ένα όχι τόσο μικρό διάστημα των εφηβικών μου χρόνων, το πέρασα με τη γιαγιά μου. Μια γιαγιά ταλαιπωρημένη από τη ζωή της μα και δίκαιη. Μου έλεγε συνεχώς ιστορίες που δυστυχώς λόγω ηλικίας δεν μπορούσα να κατανοήσω και να δώσω κατάλληλη σπουδαιότητα. Μεγαλώνοντας όμως, ένιωσα μια ανάγκη να γράψω για όλα αυτά. Η γιαγιά μου, η Ευανθιώ μου, ήταν η πηγή της έμπνευσής μου.

 -Θα ήθελες να μου μιλήσεις για την ιστορία που εκτυλίσσεται στο βιβλίο σου;

Απάντηση: Η ιστορία της Ευανθίας δεν είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα που περιγράφει τη φωτιά και τον αφανισμό του ελληνισμού της Σμύρνης. Μέσα από μια σειρά συμπτώσεων και συγκυριών ξετυλίγεται το κουβάρι της ζωής της...

Η Ευανθία τον Σεπτέμβριο του ’22, ήταν δεν ήταν δώδεκα χρονών, όταν βρέθηκε να περιφέρεται μόνη της ανάμεσα σε τόσους άλλους ανθρώπους με την ίδια αφετηρία, το τέλος του κόσμου τους όπως τον ήξεραν. Παράξενα παιχνίδια κι ανατροπές της τύχης, την οδηγούν στα πρώιμα χρόνια της ζωής της στην Φλωρεντία, όπου ζει μέσα στον πλούτο κι έρχεται σ’ επαφή με μερικούς από τους σημαντικότερους ανθρώπους της εποχής. Μετά στη Νάξο ως ανήλικη σύζυγος ναυτικού με μια πεθερά άτεγκτη και σκληρή που έβαλε σκοπό να της δυσκολέψει τη ζωή και να στραπατσάρει τις εφηβικές της ανησυχίες.

Ύστερα, η δύναμη ενός τρελού νεανικού έρωτα την οδήγησε στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Εκεί η Ευανθία βίωσε το ξέσπασμα του ναζισμού στο πετσί της, αν κι εκείνη έζησε το μεγαλύτερο διάστημα εκείνου του πολέμου υπό την προστασία της τύχης.

Κατόπιν τα βήματα της την οδήγησαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ν’ αναθρέφει τέσσερα παιδιά που δεν ήταν δικά της. Συγκυρίες; Παρόρμηση; Μοίρα; Ποιος ξέρει να πει τι απ’ όλα ήταν εκείνο που χαρτογράφησε τη ζωή της…

 -Θα ήθελα να μου δώσεις κάποια στοιχεία για την πρωταγωνίστρια του βιβλίου, με την οποία δεν σου κρύβω ότι ήρθα πολύ κοντά. Είναι υπαρκτό πρόσωπο;

Απάντηση: θα σου πω λίγα λόγια για τη γιαγιά μου, όπως την έβλεπα με τα μάτια μου τότε…

Η γιαγιά μου η Ευανθιώ ήταν μια γυναίκα δυνατή, έξυπνη και υπομονετική. Θυμάμαι τα μαύρα ρούχα της, που δεν τα αποχωρίστηκε ποτέ στη ζωή της και τα λεπτά μακριά μαλλιά της, που όποτε τα έβλεπα λυτά, μου έκαναν απερίγραπτη εντύπωση. Θυμάμαι ένα τενεκεδένιο κουτάκι που χώνευε μέσα τη σύριγγα και την ινσουλίνη της, μα πάνω απ’ όλα την απίστευτη εμμονή της με την τάξη και την καθαριότητα. Την έχασα έφηβος ακόμα. Ο σακχαρώδης διαβήτης της είχε πάρει από νωρίς την όραση. Εντούτοις, μας έβλεπε, σκιές - αλλά μας ξεχώριζε από μακριά από την κορμοστασιά και το παράστημα, όπως έλεγε.

Θα κλείσω με κάποια από τα λόγια της

«Αν και έζησα λίγα μόλις χρόνια της ζωής μου σε κείνο τον ευλογημένο τόπο, με καμάρι σου λέω “γιε μου”  πως θα πεθάνω μια περήφανη Σμυρνιά!»

Και έτσι έφυγε. Περήφανη.

 - Ο «Μαύρος Σεπτέμβρης, Ευανθία» είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Τι είδους έρευνα σε ελκύει να κάνεις για βιβλία με τέτοιο περιεχόμενο και πόσο χρόνο αφιερώνεις για τη συγγραφή του;

Απάντηση: Ο Μαύρος Σεπτέμβρης είναι το δεύτερο ολοκληρωμένο βιβλίο μου, το οποίο λόγω δυο τεράστιων ιστορικών περιόδων που διαδραματίζεται, έπρεπε να διαβάσω πολύ, να κατανοήσω βαθιά, να εμπνευστώ και να «χωνέψω» την ηρωίδα μέσα σε γεγονότα και καταστάσεις, με παρουσία και ισχυρή προσωπικότητα, χωρίς να αλλοιωθούν τα πραγματικά γεγονότα. Μου πήρε εννιάμιση χρόνια με μεγάλα διαλείμματα αποστασιοποίησης από τα γραπτά μου. 

 -Ποιο είδος βιβλίου σου αρέσει;

Απάντηση: Αυτά που πιότερο με ελκύουν είναι οι νουβέλες. Η νουβέλα περιγράφει δυναμικά έναν ήρωα είτε μια κατάσταση και μπορεί να αποτυπώσει με τρόπο εκρηκτικό και δημιουργικό την εξέλιξη ενός ανθρώπινου ήρωα και της κατάστασής του.

-Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σου σχέδια;

Απάντηση: Θα ήθελα μέσα στο 2025 να ολοκληρώσω το δεύτερο μέρος του Μαύρου Σεπτέμβρη με την ιστορία της αδερφής της Ευανθίας, της Κατερίνας.

Η Κατερίνα κατάφερε να επιβιώσει στην αναμπουμπούλα της Μυτιλήνης. Για σχεδόν δυο μήνες περιφερόταν στα κρυφά, προσπαθώντας μάταια να βρει τους δικούς της. Για να τα φέρει βόλτα και να επιβιώσει έμαθε να κλέβει. Μέχρι που την «τσίμπησαν». 

Κατέληξε να γίνει μέλος μιας παρέας αγοριών. Όλοι μαζί βρεθήκαν στο νησί της Μακρονήσου. Εκεί ήταν στημένος ένας καταυλισμός με δυο χιλιάδες ξεριζωμένους Πόντιους και ελάχιστους Σμυρνιούς, φτιαγμένος με συνθήκες καραντίνας. Προσπάθησε να διαφύγει… ανεπιτυχώς. Από τότε όμως της έγινε βίωμα, να μπλέκει και να δραπετεύει. Στα 17 της είχε μπει ήδη στις γαλλικές φυλακές για κλοπές κοσμημάτων, ανεκτίμητους πίνακες και εξαπάτηση πλούσιων Παριζιάνων. 

 

Ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις στους αναγνώστες;

Απάντηση: Οι πολλαπλές προσπάθειες έλκουν την τύχη!!!

 

Θέλω να σε ευχαριστήσω για τη συνέντευξη που μου παραχώρησες και για τον χρόνο που αφιέρωσες για να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου.

Παρέα με την Ελένη Παναγίδου και την κυρία Ευγενία

 

Συνέντευξη

Η Ελένη Παναγίδου γεννήθηκε στην Κύπρο. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στην Αθήνα, όπου και κατοικεί μόνιμα εκεί. Είναι παντρεμένη και μητέρα πέντε παιδιών. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της γράφει κι αυτός είναι ο τρόπος που παραμένει κι αυτή παιδί. «Η κυρία Ευγενία και το βάζο της ευγένειας» είναι το πρώτο της βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ, ενώ το «Γιατί το ’σκασες μπαλίτσα;» είναι το δεύτερο παιδικό της βιβλίο, χριστουγεννιάτικο, που κυκλοφορεί κι αυτό από τις εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ.

 

Ελένη μου, καλωσόρισες στο blog μου.

Μαρία μου καλώς σε βρήκα και σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.

 

1.Τι σημαίνει για εσένα η συγγραφή και πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το παραμύθι;

 Το να γράφω είναι ο τρόπος ζωής μου. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ μία μέρα μου χωρίς να γράψω έστω και κάτι μικρό οπουδήποτε. Σε σημειωματάρια, στο κομπιούτερ, στο κινητό, μέχρι και σε αποδείξεις… Γράφω σημαίνει ζω, αναπνέω, είμαι καλά!

Το παραμύθι ήταν για μένα μονόδρομος αφού ως μαμά πέντε παιδιών έχω σκαρφιστεί παραμύθια για τα πάντα! Για το φαγητό, το μπάνιο, τις διακοπές, το σχολείο, το παιχνίδι…

 

2.Θα ήθελες να μας δώσεις μια μικρή γεύση από την «κυρία Ευγενία και το βάζο της ευγένειας»;

Θα μου επιτρέψετε να σας διαβάσω το οπισθόφυλλο:

“Η κυρία Ευγενία φτιάχνει νόστιμα γλυκά

και τα έχει στης κουζίνας τα ραφάκια σε σειρά.

Ένα από όλα τα βαζάκια μέσα δεν έχει γλυκό

είναι εκεί καλά κρυμμένο ένα μεγάλο μυστικό.

Δίπλα στο μικρό της σπίτι ζει ο κύριος Ζαχαρίας

όλοι όμως τον φωνάζουν Ζαχαρίας ο φασαρίας.

Η κυρία Ευγενία τον κερνάει απ’ τα γλυκά

τίποτα όμως δεν του αρέσει ούτε καν τα παγωτά.

Θέλει λέει να δοκιμάσει απ’ το μυστικό βαζάκι.

Σκαρφαλώνει να το φτάσει και…

Άραγε θα τα καταφέρει ο κύριος Ζαχαρίας να φτάσει το βαζάκι με το μυστικό γλυκό; Κι αν ναι, θα το ανοίξει; Και τι θα έχει μέσα;

3. Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γράψεις το συγκεκριμένο παραμύθι;

Πηγή έμπνευσης για το συγκεκριμένο παραμύθι ήταν η μικρή μου κόρη η οποία είναι ένα πολύ ευγενικό παιδάκι. Όταν ήταν πιο μικρή, και μόλις έμαθε τις λέξεις ευχαριστώ, παρακαλώ τις επαναλάμβανε συνέχεια τόσο χαριτωμένα που ακούγοντάς την σκεφτόμουν ότι ένα παιδί έχει έμφυτη την ευγένεια ωστόσο χρειάζεται κι έναν τρόπο, χωρίς να του κουνάμε το δάχτυλο, να την επαναλαμβάνουμε.

4. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλεις να στείλεις μέσω του παραμυθιού σου στα παιδιά;

Ένα είναι το μήνυμα. Η ευγένεια είναι μία από τις μεγαλύτερες αρετές. Αν είσαι ευγενής μόνο κερδίζεις. Φίλους, αγκαλιές, χαμόγελα, αγάπη!

 

5. Θα ήθελα να μου πεις κάτι που δεν γνωρίζει ο αναγνώστης για σένα.

Δεν νομίζω ότι έχω αφήσει αναπάντητα ερωτήματα στους αναγνώστες μου. Εκτός… από ένα μυστικό που θα το μάθουν διαβάζοντας στο επόμενο βιβλίο μου το βιογραφικό μου…

6. Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια;

Το επόμενο βιβλίο μου είναι έτοιμο και σε λίγο ξεκινάμε μαζί με τη Βιβή Μαρκάτου την εικονογράφηση. Είναι μεγάλη η χαρά μου όταν δουλεύω με τη Βιβή αφού η μια συμπληρώνει την άλλη… Κόβουμε, ράβουμε, γράφουμε, ζωγραφίζουμε, σβήνουμε και… τσουπ… έτοιμα τα βιβλία μας!

 

7. Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους μικρούς αναγνώστες;

 Το μήνυμα θα ήθελα να το στείλω στους μεγάλους αναγνώστες. Διαβάστε παραμύθια στα παιδιά σας. Διαβάστε μαζί με τα παιδιά σας. Συζητήστε τι διαβάσατε, ανταλλάξτε απόψεις, αφήστε τα να σας μιλήσουν, ακούστε τα, αφουγκραστείτε ακόμη και τις σκέψεις τους. Τα παιδιά μας είναι το μέλλον , δώστε τους φτερά μέσα από τα παραμύθια!

8. Πώς μπορεί ο αναγνώστης να επικοινωνήσει μαζί σου;

 Μπορούν όλοι να με βρουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το ονοματεπώνυμό μου και να με ακολουθήσουν. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά να μοιράζομαι τις στιγμές μου!

Καλοτάξιδα τα παραμύθια σου, Ελένη μου. Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που διέθεσες!

Εγώ σε ευχαριστώ για την φιλοξενία Μαρία μου και για την όμορφη συνέντευξη!